Πέμπτη, 10 Απριλίου 2008

ΠΟΙΑ ΕΙΜΑΙ...ΠΟΥ ΠΑΩ....

Αφήνω για λίγο τις ιστορίες των ΚΤΕΛ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ προκειμένου να απαντήσω στην πρό(σ)κληση του γέρου…Μου τέθηκαν λοιπόν οι παρακάτω ερωτήσεις στις οποίες έσπευσα να απαντήσω…

-Γιατί κλαις;

Για να ξεσπάω..

-Γιατί δεν κλαις;

Γιατί κάποιες στιγμές νιώθω ότι δεν αξίζει…

- Πού είναι ο βάλτος;

Στο τέλος των ονείρων μου…

Ποιος και πού είναι ο δεσμοφύλακας;

Είναι αόρατος και βρίσκεται παντού…

- Πού συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο;

Τη συναντώ κάθε φορά που με ξαφνιάζω,οπότε συνεχίζω να με ψάχνω μπας και μ’ανακαλύψω…

- Περιφρονείς κάτι;

Αυτούς που δεν κάνουν όνειρα…Και ακόμη περισσότερο αυτούς που κάνουν όνειρα και δεν προσπαθούν γι’αυτά….

- Θα ερωτευόσουν για πάντα;

Είμαι ήδη ερωτευμένη και θα προσπαθήσω να κρατήσω τη φλόγα αναμμένη για πάντα…

- Γιατί πουλιούνται τα «έργα τέχνης»;

Γιατί έχουν ήδη πουληθεί οι δημιουργοί τους…

- Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την προηγούμενη ερώτηση;

Αν πρόκειται όντως για τέχνη τότε ναι…

- Do you remember revolution?

Yes, but I don’t see another….

- Θα ανέβαινες ένα βουνό αν το επέβαλε το ωροσκόπιό σου;

Όχι γιατί το ωροσκόπιό μου όλο δύσκολα μου βάζει…

-Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ' τον πάγο;

Αν η γιαγιά μου είχε ρόδες,θα ήταν τελικά πατίνι;;;

- Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;

Όχι θα καθόμουν να με πιάσει…

- Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε απ΄το νόμο;

Σαφώς και όχι…

- Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ΄την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν πρόκειται να σας συλλάβουν;

Αν είχα το χέρι σου να με ζεσταίνει…

-Θα σκότωνες τον Μπους αν σου χάριζαν δέκα λαχταριστά εκλέρ;

Όχι γιατί πολύ απλά θα τον διαδεχτεί κάποιος άλλος, οπότε το μόνο που θα καταφέρω θα είναι να παχύνω από τα χιλιάδες εκλέρ που θα έχω φάει…Η λύση βρίσκεται στο μυαλό μας…

-Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τ΄αστέρια;

Μόνο αν ήσουν ικανός να τα διακρίνεις…

- Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;

ΌΧΙ…θα έπινα νερό από τα χείλη σου και θα χαμογελούσα…

….και δίνω τη σκυτάλη με τη σειρά μου στον Balidor και στον Pano...

Mε τις υγείες σας λοιπόν κύριοι…

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2008

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΩΝ ΚΤΕΛ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ

Ένα παγωμένο χειμωνιάτικο βράδυ η φίλη μου η RAZZ είχε την φαεινή ιδέα να συνεχίσω το έργο που εκείνη είχε ξεκινήσει…Καθότι ήταν φοιτήτρια στην Πάτρα έγραψε τις ιστορίες των Κτελ ΑΧΑϊΑΣ…Μου πρότεινε λοιπόν να γράψω τις ιστορίες των Κτελ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ,αφού όπως σας έχω ήδη πει σπουδάζω στη Λάρισα…Το τόλμησα λοιπόν και ιδού η πρώτη ιστορία…

ΕΙΡΗΝΗ

Η νύχτα με αγκαλιάζει προστατευτικά, όπως η μάνα το μουσκεμένο από τη βροχή παιδί της...Κοιτάω το σκοτεινό ουράνιο θόλο κι εκείνος μου κλείνει συνωμοτικά το μάτι..Με σπρώχνει στην τρέλλα και την απερισκεψία κι όμως ξαφνικά φαντάζει το πιο λογικό πράγμα στο κόσμο τούτο..Θυμάμαι την έκφραση των ματιών σου την στιγμή που μου λένε σ’αγαπώ και παίρνω τη μεγάλη απόφαση ..Σβήνω τις χρυσαφένιες φλόγες των κεριών και βγαίνω από το σπίτι..Το βραδινό αεράκι χαιδεύει ευχάριστα το πρόσωπό μου…Φτάνω στα κτελ που ευτυχώς είναι αρκετά κοντά κι έτσι δεν προλαβαίνει η δειλία να με κάνει έρμαιό της..Μέχρι να φτάσω στο χώρο έκδοσης των εισιτηρίων ο εαυτός μου παλεύει με το εγώ μου..Ολόκληρη λογομαχία έχουν στήσει μέσα στο μυαλό μου και τους φωνάζω να σκάσουν γιατί την απόφαση θα την πάρει η καρδιά μου και μόνο…Κι αυτή με τη σειρά της με σπρώχνει μπροστά…Ζητάω από την υπάλληλο ένα φοιτητικό,για να δικαιολογήσω την τρέλλα μου,εισιτήριο και κατευθύνομαι προς το γραφικό καφενείο που έχει κάθε επαρχιακό κτελ που σέβεται τον εαυτό του….Χρειάζομαι οπωσδήποτε ένα δυνατό καφέ..Το δυνατό άρωμά του με αναζωογονεί και με επαναφέρει στην πραγματικότητα…Στην δική μου πραγματικότητα.Εκεί που το μόνο που βλέπω είναι τα μάτια σου…Οπότε ότι θυσία και να κάνω φαντάζει ασήμαντη...

Φωνάζουν από τα μεγάφωνα ότι το λεωφορείο μου αναχωρεί…Ηρθε η ώρα αγάπη μου…Κάθομαι και επιτέλους ξεκινάω…Με συντροφιά τις μελωδίες μου διασχίζω τα χιλιόμετρα το ένα μετά το άλλο…Τα χιλιόμετρα που εδώ και χρόνια έμαθα πως δεν χωρίζουν αλλά αν το θέλεις πραγματικά ενώνουν…Προσπαθώ να μαντέψω την έκφρασή σου όταν θα ανοίξεις την πόρτα…Πλέκω διάφορα σενάρια στο μυαλό μου το ένα πιο τρυφερό από το άλλο…Ο ελεγκτής με επαναφέρει στην πραγματικότητα κι εγώ ζώντας στο δικό σου κόσμο δίνω κατά λάθος την φωτόγραφία σου…