tag:blogger.com,1999:blog-58951925850873864702012-01-11T00:15:20.641+02:00...και τούτη η μέρα ας μας βρει,μ'αυτούς που αγαπούμε...ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.comBlogger501100tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-68807067633438438122011-08-12T12:52:00.005+03:002011-08-12T14:43:28.245+03:00Μπαίνοντας με υποδέχτηκε ένα κρύο ρεύμα αέρα κι εκείνη η αβάσταχτη σιωπή που συνοδεύει τους χώρους που δεν επισκέπτεται κανείς για πολύ καιρό... Κοίταξα γύρω μου και άρχισα σιγά σιγά να συνηθίζω στο χώρο...Βολεύτηκα στην θέση μου, ήπια μια γουλιά από τον καφέ μου και προσπαθώ να δω πως θα καλύψω απουσία ενός χρόνου σε ένα κείμενο... <br />Γράφω - σβήνω και πάλι από την αρχή εδώ και αρκετή ώρα...Ώσπου αποφάσισα απλώς να πιω ένα καφεδάκι μαζί σας, να το πιάσουμε μαζί από την αρχή... <br /> <br />Έχω πάνω από ένα χρόνο να γράψω...Δεν βαρέθηκα απλώς έγιναν τόσα πολλά κι η ζωούλα μου άλλαξε εντελώς...Πέρυσι περίπου τέτοιο καιρό γράφτηκα σε μια θεατρική ομάδα η οποία μου απορρόφησε πάρα πολύ ελεύθερο χρόνο ...Ατελείωτες πρόβες αλλά πέρασα πολύ ωραία κι έτσι δεν κλαίω τον ελεύθερο χρόνο που θυσίασα...Έμαθα αρκετά πράγματα και νιώθω πως πρόσθεσα στην προσωπικότητά μου ακόμα ένα λιθαράκι εμπειρίας... <br />Επιπλέον(πάμε στα μεγάλα νέα τώρα) είμαι επισήμως ३ μήνες παντρεμένη...Παντρεύτηκα τον Μαιο μια ηλιόλουστη μέρα κι ήταν το μεγαλύτερο πάρτυ της ζωής μου...Φτιάξαμε το σπίτι μας με πολλή αγάπη, μεράκι και πάθος για δημιουργία και πλέον πλέκω με μεταξωτή κλωστή την καθημερινότητά μου...Άλλοτε είναι εύκολη, άλλοτε πιο πολύπλοκη αλλά αράζω στην αγαπημένη μου πολυθρόνα πίνοντας το καφεδάκι μου και προχωράω...Νιώθω σαν να έχω βουτήξει στο ζεστό νερό μιας μπανιέρας έπειτα από μια πολύ δύσκολη μέρα...Αν έπρεπε να περιγράψω τα συναισθήματά μου αυτόν τον καιρό θα έλεγα πως είναι εκ διαμέτρου αντίθετα...Από τη μια η απόλυτη χαρά κι από την άλλη η απόλυτη αγωνία με όλα αυτά που γίνονται...Δεν ξέρω τι να πω πια...Μας κατάντησαν να μην μπορούμε να νιώσουμε σιγουριά για τίποτα...να μην μπορούμε να σχεδιάσουμε κανένα μέλλον...Ο φόβος μας περιμένει στη γωνία...Ακούω ανθρώπους να μην έχουν δουλειά, νέους που σπούδασαν και τώρα αραχνιάζουν σπίτια τους νιώθοντας άχρηστοι...Δεν ξέρω που θα βγει όλο αυτό... <br />Και το χειρότερο όλων είναι ότι ακόμα και τώρα τσακώνονται κάποιοι για τις παρατάξεις...ακόμα και τώρα δεν έχουν καταλάβει ότι όλοι ίδιοι είναι... <br /> <br />Ας μην τους αφήσουμε να μας κάνουν ότι θέλουν...ας μην τους αφήσουμε να παίζουν με την ύπαρξή μας...Τουλάχιστον ας φροντίσουμε να είμαστε αληθινοί και να επικοινωνούμε μεταξύ μας...Ας κλείσουμε κι ας αποκλείσουμε παράλληλα όλα τα δημαγωγικά μέσα από τη ζωή μας...Μην τους ακούτε άλλο...δεν χορτάσατε με τόσα ψέμματα;;; <br /> <br />Να μας έχει ο Θεός γερούς πάντα να ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε... <br /> <br />Να προσέχετε τον εαυτό σας... <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-6880706763343843812?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-81274547036572010902010-07-29T14:44:00.004+03:002010-07-29T15:38:14.915+03:00Δεν γράφω εδώ και πολύ καιρό...ίσως γιατί δεν έβρισκα κάτι καινούργιο να πω..ίσως γιατί τα έχουν πει όλοι όλα πριν από μένα...ίσως γιατί βαρέθηκα όλη αυτή την κατάσταση...<br /><br />Μα πιο πολύ από όλα γιατί μπούχτησα από τα μεγάλα και πομπώδη λόγια όλων των "μεγάλων" που είναι απείρως πιο μικροί από τα μυρμήγκια που περπατάνε στο χώμα...κι είναι πιο μικροί γιατί σε αντίθεση με τα μυρμήγκια τα οποία παλεύουν νυχθημερόν για να εξασφαλίσουν την τροφή τους, εκείνοι αρπάζουν όχι μόνο τη μπουκιά από το στόμα μας, όχι μόνο το πιάτο, αλλά και την ύπαρξη μας ολάκερη...<br /><br />Εκμηδενίζουν την απόσταση ανάμεσα στο ευ ζην και την επιβίωση κάνοντας το σενάριο του να βρίσκεσαι Κυριακή μεσημεράκι στο Θησείο για ουζάκι να φαντάζει ένα κακόγουστο αστείο...Αφού έφαγαν και χώνεψαν και με το παραπάνω τους κόπους όλων μας, μας πέταξαν και ένα σηκώνουμε τα χέρια ψηλά μα θα πάλέψουμε ταυτόχρονα ,το οποίο πολύ απλά μεταφράζεται σε ένα: Θα φάμε και τα υπόλοιπα...<br /><br />Τόσο απλά και χωρίς καμία απολύτως τύψη..Ποσώς τους νοιάζει αν εσύ νέε μου δεν έχεις δουλειά και δουλεύεις από δω κι από κει..Ποσώς νοιάζονται αν εσύ οικογενειάρχη φίλε μου έχεις ένα δάνειο που τρέχει και πόσα στόματα να θρέψεις...Ποσώς κόπτονται για τον κόσμο που αυτοί δημιούργησαν...<br /><br />Και από την άλλη έχουμε ακόμα τα κλασσικά δρώμενα της πολιτικής να διαδραματίζονται στο ίδιο σκηνικό...με την αποφυγή των ευθυνών πρωταγωνίστρια όπως πάντα...Και τους υπόλοιπους από τα σπίτια τους να παίρνουν μέρος και να υποστηρίζουν ακόμα άλλος τον "Γιωργάκη", άλλος τον "Κωστάκη", κι άλλος την "Αλέκα"... Κούνια που σας κούναγε γιατί ουσιαστικά το παιχνίδι τους παίζετε τόσα χρόνια...Όλοι τους ίδιοι είναι γιατί πολύ απλά η καρέκλα είναι γλυκιά...<br /><br />Επαναπαυτήκαμε όλοι στις δάφνες ενός αρχαίου πολιτισμού και δρέπουμε καρπούς που άλλοι φύτεψαν και καλλιέργησαν...Ποιος χρυσός αιώνας του Περικλή και πράσινα άλογα...Αλλά θα μου πείτε και τώρα χρυσός αιώνας είναι μόνο που τον χρυσό αυτό τον χαίρονται λίγοι...<br /><br />Με πρώτους και καλύτερους τους "εκπροσώπους" του Θεού που έχουν ξεχάσει τα περί φιλανθρωπίας αφού οι καιροί είναι δύσκολοι...<br /><br />Βαρέθηκα...Σε ένα κράτος που όλοι θέλανε να γίνουν Δημόσιοι υπάλληλοι και κοροιδευαν εκείνους που απασχολούνταν στον ιδιωτικό τομέα τώρα όλοι αυτοί κλαίνε τη μοίρα τους...Αν και δεν ξέρω αν λεγόμαστε κράτος με τέτοιο δημόσιο τομέα που εκατό κόκκινα φανάρια δεν μπορούν να περιγράψουν το πόσο μπουρδέλο είναι...Τι να πω...Σίγουρα δεν μπαίνουν όλοι στο ίδιο τσουβάλι για να μην παρεξηγηθώ..Υπάρχουν παντού διαμάντια ακόμα και μέσα στις πιο δύσοσμες ακκαθαρσίες..όμως είναι ελάχιστοι..ελάχιστοι ρε γαμώτο...<br />Γιατί όλοι θέλουν να πληρώνονται για να κάθονται;;;Γιατί ρε γαμώτο;;;Γιατί κανένας δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του και καθόνται μπροστά σε αυτό το χαζοκούτι που μόνο να αποβλακώνει ξέρει;;;<br />ΞΥΠΝΗΣΤΕ!!!<br />ΑΣ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΟΤΙ ΘΕΛΟΥΝ!!!<br />Κι αν μη τι άλλο ας φροντίσουμε να επικοινωνούμε περισσότερο και ουσιαστικότερα πρώτα με τον εαυτό μας και εν συνεχεία και με τους άλλους...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-8127454703657201090?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-26995327505066641582010-06-09T10:18:00.003+03:002010-06-09T10:44:55.986+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/TA9GJyvf8WI/AAAAAAAAAHY/_UMJ8Idfs8A/s1600/white-flower-jon-wilbrecht.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480676405586948450" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/TA9GJyvf8WI/AAAAAAAAAHY/_UMJ8Idfs8A/s320/white-flower-jon-wilbrecht.jpg" /></a><br /><div>Παράξενο πράγμα ο χρόνος...εκεί που νομίζεις ότι μοιάζει με αργοκίνητο καράβι, εκεί φυσάει αεράκι,ανοίγει πανιά και τρέχει ξέφρενα ανάμεσα σε λεπτά, μέρες, ώρες και δευτερόλεπτα...Εκεί που βλέπεις παντού Χριστουγεννιάτικα δέντρα, βρίσκεσαι ξαφνικά να τσουγκρίζεις πασχαλινά αυγά και την επόμενη στιγμή κάτω από μια ομπρέλα με θέα τη θάλασσα μπροστά σου...</div><br /><div>Του έχουν αποδώσει πολλές ικανότητες με μεγαλύτερη το ότι μπορεί να γιατρέψει πληγές...Δεν ξέρω κατά πόσο ισχύει αυτό όμως...δεν ξέρω αν μπορούν να γιατρευτούν όλες οι πληγές εντελώς...Μπορούν σίγουρα να πονάνε κάπως λιγότερο, αλλά το σημάδι τους κατοικεί πάνω στο δέρμα σου για να μην ξεχάσεις ποτέ όσο ζεις...</div><br /><div>Πέρασε ένας χρόνος που το Χρυσάνθεμό μας έφυγε για άλλες πολιτείες...Δεν ξέρω πως πέρασε αυτός ο χρόνος...Αυτό που ξέρω είναι ότι συνεχίζει να μου λείπει...ακόμα μπαίνω μέσα στο σπίτι και περιμένω να ακούσω τη φωνή της να μου ζητάει να της φτιάξω καφεδάκι..εκείνο το φραπεδάκι γλυκό,χωρίς γάλα με πάρα πολλά παγάκια...Τη θυμάμαι με τις ώρες να συζητάμε για τόσα πολλά θέματα...να βλέπουμε ταινίες...</div><br /><div>Έρχονται ώρες που δεν θέλω να το πιστέψω...παλεύω όμως και συνεχίζω γιατί κι η ίδια έτσι θα το ήθελε...</div><br /><div>Νιώθω περήφανη που τη γνώρισα και που έζησα μαζί της 3 υπέροχα χρόνια...εύχομαι να μας βλέπει και να μας καμαρώνει και να περνάει καλά εκεί που βρίσκεται...να χαμογελάει και να μας προστατεύει, όπως έκανε πάντα...</div><br /><div></div><br /><div>Μανούλα μου γλυκιά Σ'αγαπάω τόσο μα τόσο πολύ!!!</div><br /><div>Δεν έπαψα ούτε στιγμή να σε σκέφτομαι και να σε ζητάω δίπλα μου...</div><br /><div>Δεν ξέρω αν μπορείς να με ακούσεις..αλλά να ξέρεις ότι ζεις για ΠΑΝΤΑ μέσα μας...</div><br /><div></div><br /><div>Και για όλους μας μια ευχή: ΥΓΕΙΑ, ΑΓΑΠΗ &amp; ΑΛΗΘΕΙΑ!!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-2699532750506664158?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-87134874341745753692009-12-28T22:20:00.005+02:002009-12-28T23:13:43.782+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/SzkeJFIqPeI/AAAAAAAAAHQ/aj-jOTYGNvI/s1600-h/Children_by_lanajo.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 300px; height: 211px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/SzkeJFIqPeI/AAAAAAAAAHQ/aj-jOTYGNvI/s320/Children_by_lanajo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5420396767863258594" border="0" /></a><br />Το Σώμα μετά από απουσία αρκετών μηνών από τα βλογιακά δρώμενα επιστρέφει για να δώσει και κείνο με τη σειρά του την δική του εκδοχή σε ένα θέμα που πρωτοξεκίνησε η <a href="http://toxicare.wordpress.com/2009/12/23/childfree/">Razz</a> και συνέχισε ο<a href="http://xiliakommatia.blogspot.com/2009/12/childfree.html"> Βαλίδορος</a>...Επειδή λοιπόν το θέμα με άγγιξε παίρνω την σκυτάλη, για να παραθέσω κι εγώ την άποψή μου πάνω στο θέμα η οποία ταυτίζεται με εκείνη των παιδιών...<br />Περί γονιμότητας ο λόγος λοιπόν ή μάλλον για να είμαι πιο συγκεκριμένη περί μητρότητας ή πατρότητας...ή σε πιο απλά ελληνικά είναι απαραίτητο να αποκτάμε παιδιά;;;<br />Σαν άνθρωπος πιστεύω ότι τίποτα δεν είναι αναγκαστικό αν πραγματικά δεν το θέλουμε...κι ιδιαίτερα όταν μας το επιβάλλει η κοινωνία, η εκκλησία κτλ...Αν δηλαδή πέσεις θύμα βιασμού και μείνεις έγκυος είναι απαραίτητο να κρατήσεις το παιδί διαφορετικά είναι αμαρτία..ενώ το να κρατήσεις ένα παιδί που στο πρόσωπό του θα αντικρίζεις κάθε μέρα το σκοτεινό βλέμμα και τη βρωμερή ανάσα του βιαστή σου είναι καλύτερο...Αν απλά δεν νιώθεις έτοιμος να γίνεις γονιός πρέπει να το κάνεις μόνο και μόνο για να συνεχίσεις το όνομά σου κι ας το κάνεις δυστυχισμένο...ή ακόμα χειρότερα αν είσαι παντρεμένη με έναν άνθρωπο ο οποίος σε αγνοεί και σε απατά συστηματικά με το να του κάνεις ένα παιδί θα λύσεις όλα σου τα προβλήματα...<br />Τα παιδιά δεν είναι λύση ανάγκης, ούτε μια μπλούζα που δεν σου κάνει και θα την επιστρέψεις στο κατάστημα...Δεν μπορείς να παίζεις με την ύπαρξη ενός ανθρώπου επειδή εσύ θέλεις να αποδείξεις τον ανδρισμό σου στο χωριό σου φίλε μου...<br />Επιπλέον το άλλο που με βγάζει από τα ρούχα μου είναι το ότι για να θεωρείς ένα παιδί δικό σου πρέπει απαραίτητα να το έχεις γεννήσει...Αν ας πούμε μία γυναίκα δεν μπορεί να κάνει παιδιά πρέπει να τραβήξει του Χριστού τα πάθη παρά να προβεί σε μία υιοθεσία...Κι όμως η υιοθεσία είναι μία απόλυτα συνειδητοποιημένη πράξη...Τα υιοθετημένα παιδιά δεν έρχονται ποτέ κατά λάθος, ενώ τα βιολογικά έρχονται και κατά λάθος...Ειδικά σε περιπτώσεις όπου υπάρχει κάποια ασθένεια στην οικογένεια σοβαρή, η υιοθεσία σου χαρίζει τη χαρά του να κρατήσεις ένα παιδί στην αγκαλιά σου χωρίς να ρισκάρεις αργότερα την ίδια του τη ζωή...<br />Τα παιδιά είναι ότι πιο όμορφο...είναι μικρές ηλιαχτίδες με ζαχαρένια ματούθια...αλλά το θέμα είναι ότι κάνουμε ένα παιδί όχι για να πάρουμε εμείς αργότερα ανταλλάγματα από αυτό επειδή το φέραμε στο κόσμο...Δεν είναι σύμβαση αορίστου χρόνου...αν θέλεις να σε σέβεται το παιδί σου πρέπει πάνω από όλα να το σεβαστείς κι εσύ...Να του προσφέρεις την αγάπη σου αφειδώλευτα και χωρίς απαιτήσεις...Να του δώσεις τα ερεθίσματα αλλά και τα ερείσματα για να γίνει ένας καλλιεργημένος και ουσιαστικός άνθρωπος κι όχι ακόμα ένα γρανάζι στη μηχανή του συστήματος...να του δώσεις ένα περιβάλλον για να μεγαλώσει ήρεμο κι ευτυχισμένο κι όχι να τσακώνεσαι με τον πατέρα του και να τον υποτιμάς...αν θέλεις να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο να είσαι σίγουρος και για τον άνθρωπο που έχεις επιλέξει στη ζωή σου...όχι να πεις έλα μωρέ έτυχε...τι πάει να πει έτυχε;;;<br />Εύχομαι ο καινούργιος χρόνος να φέρει πιο πολλά παιδικά χαμόγελα...πιο ουσιαστικά χαμόγελα στους μεγαλύτερους...γεμάτα έρωτα κι αγάπη...κι αν θέλετε να αποκτήσετε τόσο πολύ ένα παιδί(εσείς όχι οι γύρω σας για σας)τότε με το καλό...και να φροντίσετε να παραμείνετε και εσείς παιδιά δίπλα του...αλλά και ερωτευμένοι με τον σύντροφό σας, για να μην καταντήσετε όταν το παιδί μεγαλώσει και φύγει να πείτε "μείναμε δύο κούτσουρα"...<br />Καλό σας βράδυ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-8713487434174575369?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-10318976432213574962009-08-20T22:34:00.005+03:002009-08-20T22:39:53.695+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://fc09.deviantart.com/fs27/i/2008/156/f/7/dance_by_buzillo.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 210px; height: 332px;" src="http://fc09.deviantart.com/fs27/i/2008/156/f/7/dance_by_buzillo.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><i>"Στο χορό και στο τραγούδι ο άνθρωπος εκφράζεται ως μέλος μιας ανώτερης κοινότητας, έχει ξεχάσει πώς να περπατάει και να μιλάει και είναι έτοιμος να πετάξει στους αιθέρες χορεύοντας. Στις χειρονομίες του μιλάει το μάγεμα. Όπως τα ζώα τώρα μιλούν, και η Γη ρέει μέλι και γάλα, έτσι και από αυτόν βγαίνουν υπερφυσικοί ήχοι: Νοιώθει πως είναι θεός και περπατάει μαγεμένος και εκστατικός όπως οι θεοί που είδε στα όνειρά του… Ο ευγενέστερος πηλός, το ακριβότερο μάρμαρο, ο άνθρωπος, πλάθεται και κόβεται εδώ!" </i><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;"> <b>Φ.Νίτσε<br /><br /><br /></b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-1031897643221357496?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-54604932577948472682009-08-11T12:25:00.004+03:002009-08-11T12:49:32.564+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/SoE5HFEcJ8I/AAAAAAAAAHI/0obmEBuEcgs/s1600-h/Angry_Little_Girl_by_SubterfugeMalaises.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 241px; FLOAT: left; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5368635024585009090" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/SoE5HFEcJ8I/AAAAAAAAAHI/0obmEBuEcgs/s320/Angry_Little_Girl_by_SubterfugeMalaises.jpg" /></a><br /><div>Τον τελευταίο καιρό η φάτσα μου είναι κάπως σαν του κοριτσιού της φωτογραφίας...</div><div> </div><div>Θλιμμένη,θυμωμένη,αγανακτισμένη...Θλιμμένη γιατί αντιμετωπίζουμε μία απουσία η οποία είναι τρομερά δυσβάσταχτη...θυμωμένη γιατί νιώθω να πιέζομαι και να βάλλομαι από παντού...Όλοι έχουν παράπονα,άποψη και το κυριότερο θέλουν να σου την επιβάλλουν κιόλας...Κανείς δεν είναι ευχαριστημένος από μένα ενώ προσπαθώ με όλο μου το είναι να είμαι διαλλακτική,ψύχραιμη και γεμάτη κατανόηση προς όλα και όλους..Σε μένα γιατί όμως είναι ελάχιστες οι φορές που κάποιος μου δείχνει κατανόηση;;;Γιατί δεν έχω ακούσει ούτε ένα ευχαριστώ;;;Γιατί με κάνετε και τσακώνομαι με αυτόν που αγαπάω ρε γαμώτο;;;</div><div>Νιώθω ότι όλοι έχουν απαιτήσεις από μένα..Δεν ακούω ούτε ένα ευχαριστώ...Το κρεββατάκι μου δεν με αγκαλιάζει εδώ και πολύ καιρό,γύρω στον 1,5 μήνα,τρέχω πανικόβλητη να προλάβω κάτι το οποίο απομακρύνεται συνέχεια και ενώ το μόνο που θέλω είναι να αράξω με τον καλό μου είναι το μοναδικό πράγμα που δεν κάνω...</div><div>Γιατί θα με ρωτήσετε..Γιατί πάντα κάτι άλλο έχει προτεραιότητα κι όχι εμείς...Και φυσικά σε τέτοιου είδους καταστάσεις πάντα δεν πρέπει να κοιτάς τον εαυτό σου...Δεν είναι αυτό το σωστό που πρέπει να κάνεις...Το μοναδικό που ζητάω είναι λίγο χρόνο μαζί σου...Λίγο...Να χαλαρώσουμε μόνα μας να αντλήσω δύναμη από τα μάτια σου...</div><div>Αισθάνομαι παράλογη και παρτάκιας όταν μιλάω έτσι αλλά ρε γαμώτο έρχονται κάτι ώρες που πραγματικά σκάω...Που τρελαίνομαι...και τότε όπως μου λες χάνω το δίκιο μου...Σκέψου όμως υπό ποιες συνθήκες έχω χάσει το δίκιο μου...Μήπως γιατί έχουμε κουραστεί κι οι δυο μας;;;Το ξέρω ότι με έχεις ανάγκη κι ότι θέλεις να με βλέπεις ευτυχισμένη...Ξέρω ότι όταν βλέπουμε ο ένας τον άλλο καλά αυτομάτως γίνεται κι ο άλλος ακόμα καλύτερα...Όμως αυτό δεν είναι πάντα εφφικτό ρε μωράκι μου...Πιέζομαι για να μην σου ζητάω πράγματα,να μην σε φορτώνω περισσότερο...Εσύ τι να πεις που δεν έχεις προλάβει να κάνεις τίποτα για τον εαυτό σου,να δεις τα φιλαράκια σου;;;Το ξέρω...Τα ίδια περνάμε...Οι δύο όχθες που λέω μια ζωή...Πιστεύω ότι προσπαθούμε να κάνουμε επίσκεψη ο ένας στην όχθη του άλλου...</div><div>Δεν ξέρω τι γράφω τόση ώρα κι αν έχουν νόημα όλα αυτά που αραδιάζω σε μία ηλεκτρονική κόλλα χαρτί...Το μόνο που ξέρω είναι ότι Σ'αγαπάω ρε γαμώτο κι ότι δεν θα σε αφήσω ποτέ να περάσεις τίποτα μόνος σου...Απλά καταλαβέ με λίγο...Καταλαβέ με κι εμένα...Κι αν χάνω το δίκιο μου καμιά φορά προσπέρνα το και δικαιολογησέ με όπως προσπαθώ να κάνω κι εγώ με σένα....</div><div>Εξάλλου υπάρχουν κι ευχάριστα πράγματα μέσα σε όλον αυτό τον κυκεώνα μαυρίλας...Αγαπιόμαστε και μαζί είμαστε καλά!!!Δεν θέλω να τσακώνομαι για εξωγενείς παράγοντες...Εντάξει δεν μπορώ πάντα να αντλήσω αισιοδοξία...</div><div>Αλλά προσπαθώ...</div><div>Προσπαθώ ειλικρινά ρε γαμώτο...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-5460493257794847268?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-71503566968366272442009-07-24T09:10:00.002+03:002009-07-24T09:52:05.635+03:00<div>Τις τελευταίες 5-6 μέρες τσακωνόμασταν...Για λόγους ασήμαντους...Λόγους που πήγαζαν από εξωγενείς πηγές με κυρίαρχες την κούραση,τη θλίψη και φυσικά το άγχος...Δεν μπορώ να πω ότι μου είναι εύκολα όλα αυτά...Ξαφνικά βρέθηκα να τρέχω με σκοπό να προλάβω να κάνω τα πάντα!!!Το πρωί δουλειά,το απόγευμα οικοκυρικά,να προλάβω να μαγειρέψω από την προηγούμενη μέρα για να μην γυρίσει ο μπαμπάς κι εσύ και δεν έχετε φσγητό...Πέφτω στο κρεββάτι το βράδυ και πονάω παντού(εντάξει φταίει και το γεγονός ότι είμαι αγύμναστη)..το πρωί ξυπνάω και νιώθω το κορμί μου έναν τέλειο σάκο του μποξ...</div><div>Γίνεσαι μέρα με τη μέρα όλο και πιο όμορφος κι εγώ από την κούραση δεν έχω όρεξη ούτε γυμναστήριο να πάω...και νιώθω μια γυναικούλα,μια μαίρη Παναγιωταρά κι εγώ...Πάντα έτρεχα ναι και με δουλειές του σπιτιού αλλά ποτέ δεν πρόσεξα μόνη μου ένα σπίτι...αγχώνομαι να μην έχει παράπονο ο μπαμπάς κι ας είναι ο πιο ήρεμος άνθρωπος του κόσμου...</div><br /><div>Μην με αδικείς που γκρινιάζω και σου ζητάω σημασία...Είμαι πολύ περήφανη που τα περνάμε αυτά τώρα πριν φτιάξουμε το δικό μας σπίτι...Να φάμε τα λούκια τώρα για να ξέρουμε πως να λειτουργούμε ακόμα πιο καλά μαζί...Κακά τα ψέμματα βιώσαμε μία αρρώστια και τώρα έναν θάνατο μαζί...Μου φτάνει που δεν φαγωνόμαστε...απλά τις τελευταίες μέρες δεν ξέρω πανικοβλήθηκα...μόνο 24 είμαι ρε γαμώτο...αλλά έχω κι εγώ κότσια...πρέπει να πάψω να είμαι τελειομανής...να ξεκουράζομαι για να μπορώ να χαλαρώνω...Θα τα βρούμε όλα πιστεύω...τι στο καλό το πρώτο λούκι είναι που τρώμε εμείς οι δύο;;;απλά χρειάζομαι λίγο χρόνο μόνο εσύ κι εγώ...Μόνοι μας...</div><br /><div>Σε κοιτούσα χθες κι ήσουν τόσο μα τόσο όμορφος...είμαι τόσο ερωτευμένη μαζί σου αγάπη μου...Θα σε φροντίζω για μια ζωή αρκεί να με φροντίζεις κι εσύ...Ξέρω ότι μ'αγαπάς..Το βλέπω κάθε φορά που τα χάνεις όταν τσακωνόμαστε...νιώθω να είμαι η σταθερά σου...όπως είσαι κι εσύ η δική μου...</div><br /><div></div><br /><div>Σ'αγαπάω ρε γαμώτο...παρόλα τα προβλήματα...έρχονται ώρες που φοβάμαι ότι μπορεί αυτές τις μέρες να μην ήμουν συναρπαστική κι ενδιαφέρουσα..Το ξέρω ρε γαμώτο...αλλά κι εγώ προσπαθώ να τα έχω όλα όπως πρέπει..ναι το ξέρω ότι σου έσπασα τα νεύρα αλλά κι εγώ άνθρωπος είμαι...Λύγισα....και επειδή εκ φύσεως είμαι λίγο (εντάξει πολύ) γκρινιάρα σου σπασα κι εσένα τα νεύρα...κάποτε μου είχες πει ότι σου αρκεί μόνο η προσπάθεια...κι εγώ προσπαθώ πολύ...είμαι πολύ περήφανη για μας..περιμένω να μείνουμε μόνα μας...να ηρεμήσουμε απο όλα...Να χαλαρώνουμε στο σπιτάκι μας να βλέπουμε τις ταινίες μας,να αράζουμε στο μπαλκόνι μας...</div><br /><div>Φοβήθηκα πολύ αυτές τις μέρες...</div><br /><div></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/SmlZ3q10uBI/AAAAAAAAAHA/N1zrJc0fP-0/s1600-h/L_O_V_E__by_LullabyOfLilly.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 300px; FLOAT: left; HEIGHT: 225px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5361915644289005586" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/SmlZ3q10uBI/AAAAAAAAAHA/N1zrJc0fP-0/s320/L_O_V_E__by_LullabyOfLilly.jpg" /></a><br /><div>Αλλά σ'αγαπάω...ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!!!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-7150356696836627244?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-62302241007833902522009-07-22T15:19:00.006+03:002009-07-22T16:07:18.904+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/SmcO4yMPluI/AAAAAAAAAG0/WxljehhgTSA/s1600-h/heaven__by_Miglee.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 249px; FLOAT: left; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5361270250116454114" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/SmcO4yMPluI/AAAAAAAAAG0/WxljehhgTSA/s320/heaven__by_Miglee.jpg" /></a><br /><div>Έπαψα να γράφω..δεν προλάβαινα με όλα αυτά που συνέβησαν τον τελευταίο καιρό...Έγιναν τόσα πολλά...Θέλω να μιλήσω για όλα εκείνα που τόσο καιρό που πρόσφεραν άφθονη θλίψη,στεναχώρια αλλά και με προίκισαν με τρομερή δύναμη...</div><br /><br /><div>Το Χρυσάνθεμό μας έφυγε για πάντα...Δεν μαράθηκε...ίσα ίσα το αντίθετο...έλαμψε σαν ήλιος,καθρεφτίστηκε στην πιο καταγάλανη θάλασσα κι ύστερα ένας δυνατός άνεμος μας το πήρε...Τόσο καιρό πάλευε αλλά δυστυχώς η αρρώστια ήταν πιο δυνατή...αναμετρήθηκε μαζί της σώμα με σώμα...με όλο της το είναι στραμμένο σε μια μάχη που τελικά ήταν από καιρό χαμένη...Έχασε ναι...αλλά δεν ηττήθηκε...έφυγε με το χρυσαφένιο κεφαλάκι της ψηλά...</div><br /><br /><div>Όλοι σας νομίζετε είμαι σίγουρη ότι το Χρυσάνθεμο ήταν η μητέρα μου...κι όμως όχι...ήταν η μητέρα του καλού μου...ή αλλιώς σε πιο παραδοσιακά ελληνικά η πεθερά μου....Υπήρξε η πιο σοκολατένια πεθερά του κόσμου...Ακριβοδίκαιη με τρομερή αίσθηση της δικαιοσύνης...Τολμηρή,προοδευτική και πολύ νέα...Πανέμορφη ακόμα και σε δύσκολες στιγμές...Γιατί τελικά η ομορφιά πηγάζει από μέσα...όσο πιο όμορφα νιώθουμε εκεί,τόσο πιο πολύ λάμπουμε απ'έξω...Είχε την πιο δυνατή φωνή που έχω ακούσει..την πιο βροντερή...είχε τόσα κότσια όσα χρειάζονται για να καταφέρει το ακατόρθωτο...ακόμα κι υπό αυτές τις συνθήκες εκείνη κανόνιζε την κατάστασή της και μίλαγε με τους γιατρούς....</div><br /><br /><div>Έφυγε κι άφησε ένα τρομερό κενό πίσω της...ένα σπίτι να κραυγάζει την απουσία της...ξέρετε είναι πολύ δύσκολο να ξέρεις ότι κάτι πρόκειται να συμβεί,αλλά είναι ακατόρθωτο όταν τελικά συμβαίνει...3 χρόνια νοσοκομεία...3 χρόνια πόνος...3 χρόνια χωρίς χαρά...3 χρόνια να βλέπεις όλες τις αδικίες της ζωής μέσα σε ένα νοσοκομείο...να γνωρίζεις όλο το νοσηλευτικό προσωπικό,τους γιατρούς ακόμα και τις κυρίες της απέναντι "καφετέριας" όταν πήγαινες για να της κρατήσεις συντροφιά...</div><br /><br /><div>Όλα αυτά τα χρόνια έμαθα πάρα πολλά...έμαθα ότι η ζωή δεν είναι εύκολη αλλά όχι για να μιζεριάσω αλλά για να την εκτιμήσω περισσότερο...έμαθα μαζί με τον καλό μου να ανταπεξερχόμαστε σε καταστάσεις δύσκολες...καταστάσεις όπου η καλοπέραση φυσικά δεν ισχύει τις περισσότερες φορές...καταστάσεις που πρέπει απλά να βάλεις τον εαυτό σου κάτω...πολύ κάτω όμως...Πολλοί μας ρωτούσαν πως αντέχαμε και πως αντέχουμε ακόμα και τώρα...Είναι πολύ απλό..όταν υπάρχει αγάπη τα πάντα μπορούν να συμβούν...αρκεί να θέλεις συνειδητά και να μην βάζεις τον εγωισμό και την καλοπέρασή σου πάνω απ'όλα...</div><br /><br /><div>Νιώθω πολύ δυνατή και περήφανη για κείνη αλλά και για μας...Για όλα αυτά που μας έμαθε...Την χρειάζομαι πολύ κοντά μου κι ας είμαι φαινομενικά μια ξένη προς εκείνη...κι όμως πονάω σαν να έχασα την μάνα μου κι εγώ...Γιατί ουσιαστικά κι εγώ τη μάνα μου έχασα...όταν αγαπάς τον άλλον τόσο πολύ δεν μπορείς παρά να αγαπάς και τους δικούς του ανθρώπους...Πόσο μάλλον όταν αυτός ο άνθρωπος ήταν το Χρυσάνθεμο...</div><br /><br /><div>Πέρασαν σχεδόν 2 μήνες από τότε...Δυσκολεύομαι σε πολλά πράγματα στην καθημερινότητα...αλλά βλέπω τα μάτια σου αγάπη μου και παίρνω κουράγιο...Δεν θα πω τις κλασσικές βλακείες ότι και καλά τώρα έχεις εμένα...Θα σου πω απλά ότι θα είμαι ουσιαστικά κι ειλικρινά δίπλα σου...Όπως τόσα χρόνια είμαστε κοντά ο ένας στον άλλο...</div><br /><br /><div>Μανούλα μου δεν ξέρω προς τα που να κοιτάξω για να σε δω...Χαίρομαι που δεν πονάς πια...εύχομαι να μας βλέπεις ακόμα...είναι πολύ δύσκολα όλα αυτά...Έβλεπα το πέτρινο σπίτι σου και δεν ήθελα να πιστέψω ότι εσύ ήσουν μέσα εκεί...όσο και αν ήξερα ότι έφυγες και δεν πρόκειται ποτέ να σε ακούσω να φωνάζεις ξανά...ποτέ δεν θα σε ακούσω να μου ζητάς καφέ...ποτέ δεν θα ξανακοιτάξουμε μαζί περιοδικά με είδη διακόσμησης και σπιτιού...ποτέ δεν θα με συμβουλεύσεις ξανά...Ξέρω όμως ότι ήσουν περήφανη για μας και χαίρομαι που πρόλαβες να μου το πεις...κοιμάμαι ήσυχη τα βράδια γιατί ξέρω ότι σε βοήθησα...Αυτό που με πονάει περισσότερο είναι ότι δεν θα είσαι στη χαρά μας όταν έρθει,ούτε θα σε ξανακούσω να με λες "κοριτσάκι" όταν σηκώνεις το τηλέφωνο...</div><br /><br /><div>Δεν ξέρω γιατί τα λέω όλα αυτά...Ξέρω ότι οι πιθανότητες να τα ακούσεις είναι ελάχιστες...αλλά τουλάχιστον ξέρω ότι προσπάθησα για να είσαι χαρούμενη...</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Εύχομαι να τους κάνεις άνω κάτω ακόμα κι εκεί και να τους μάθεις ότι η ζωή θέλει κότσια...</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Μου λείπεις ...</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Καλό σου ταξίδι Μαμά-Χρυσάνθη!!!</div><br /><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-6230224100783390252?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-64138415745667402542009-05-22T10:39:00.012+03:002009-05-22T15:03:55.323+03:00Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόση αγάπη κρύβεται στη φράση να:"Να σου φτιάξω ένα καφεδάκι;;;"...Το Σώμα επιστρέφει λοιπόν για να αποδείξει για άλλη μια φορά το κουλό μέρος του χαρακτήρα του καθώς και την αγάπη του για τα απλά και καθημερινά πράγματα...<br /><br />Το λοιπόν έχουμε και λέμε...Η σχέση μου με τον καφέ είναι μία σχέση πολύχρονη και απόλυτα αρμονική...Λατρεύω όλα τα είδη του καφέ και γενικά την ιεροτελεστία του μέχρι να σερβιριστεί στο ποτηράκι μου...Μου φαίνεται απόλυτα μαγικό το πως δένουν ο καφές με τη ζάχαρη και δημιουργούν το τονωτικό αυτό ρόφημα....αλλά πέρα από όλα αυτά για μένα ο καφές σημαίνει <a href="http://4.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/ShZf5kbV4uI/AAAAAAAAAFk/BrqCk-MpZnA/s1600-h/Coffee_Love_by_decithecat.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5338559850929840866" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/ShZf5kbV4uI/AAAAAAAAAFk/BrqCk-MpZnA/s320/Coffee_Love_by_decithecat.jpg" border="0" /></a>πολύ περισσότερα πράγματα...<br /><br /><br /><br /><br /><br />Το να ξέρει κάποιος πως πίνεις τον καφέ σου σημαίνει αυτόματα ότι γνωρίζει μία πτυχή του χαρακτήρα σου...Σκεφτείτε πώς είναι το να φτιάχνεις ένα καφεδάκι σε αυτόν που αγαπάς χωρίς να χρειάζεται να σου δώσει αναλογίες..του δείχνεις αμέσως ότι σου αρέσει να τον περιποιείσαι,να τον φροντίζεις...του δείχνεις ότι τον ξέρεις και τον αγαπάς ακριβώς γι' αυτό που είναι...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Συνεχίζοντας λατρεύω τις στιγμές που η μαμά μου θα μου φτιάξει ένα ελληνικό καφεδάκι και θα κάτσει να μου πει όλα τα μικρά(που στα μάτια της φαντάζουν τεράστια)που την απασχολούν...Ή όταν εγώ "σαν καλό κορίτσι που είμαι"(το αιώνιο επιχείρημα του μπαμπά μου) του φτιάχνω ένα καφέ την ώρα που εκείνος <a href="http://2.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/ShZgGKO16nI/AAAAAAAAAFs/bFolkDEO1tY/s1600-h/Revitalize_by_thetopcrusader.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5338560067236391538" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/ShZgGKO16nI/AAAAAAAAAFs/bFolkDEO1tY/s320/Revitalize_by_thetopcrusader.jpg" border="0" /></a>λύνει ένα από τα αιώνια σταυρόλεξά του(για δυνατούς λύτες εννοείται) ή ρίχνει μία από τις εκατοντάδες πασιέντζες του...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Άλλη μία περίπτωση είναι αυτή της μοναδικής <a href="http://2.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/ShZgXJudMHI/AAAAAAAAAF0/l3Bo3BlWj1U/s1600-h/7a7b52e722aa4d3aa98eea7475bb0e93.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5338560359158329458" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 235px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/ShZgXJudMHI/AAAAAAAAAF0/l3Bo3BlWj1U/s320/7a7b52e722aa4d3aa98eea7475bb0e93.jpg" border="0" /></a>κολλητής που έχω..."Θα πάμε για κανά καφέ;;;" της λέω και αμέσως συναντιόμαστε...Αυτή η συνεύρεση γύρω από τον καφέ μας κάνει να χαλαρώνουμε και να εκμυστηρευόμαστε όλα τα ασήμαντα και τα σημαντικά δρώμενα της ζωής μας...Ανάβουμε κι ένα τσιγαράκι(αν και δεν καπνίζω) και πίνουμε ηδονικά τον καφέ μας...<br /><br />Όπως βλέπουμε λοιπόν ο καφές είναι παρών και αναπόσπαστο κομμάτι όλων των στιγμών της ζωής μας..Σε καλές και σε κακές φάσεις...Μας βοηθάει να χαλαρώνουμε,να ηρεμούμε αλλά και να ενεργοποιούμαστε...μας φέρνει κοντά με αυτούς που αγαπάμε και αποτελεί έναν τρόπο για να δείξουμε την αγάπη μας στους δικούς μας ανθρώπους...Όποιο είδος καφέ κι αν προτιμάτε να τον φτιάχνετε με φροντίδα και μεράκι...και να αφήνετε τον εαυτό σας ελεύθερο να τον χαρεί μαζί με αυτούς που εσείς θέλετε...Έτσι οι στιγμές μας γίνονται πιο ανθρώπινες και αυθεντικές...αληθινές...<br />Κλείνοντας παραθέτω μία φωτογραφία με την πιο ωραία σπιτική φράπα(αθάνατοι Χατζηφραγκέτα) που καμαρώνει παγωμένη και αυθεντική μπροστά στον φακό...Ευχαριστώ τον <a href="http://xiliakommatia.blogspot.com/">Balidor</a> για την φωτό(αλήθεια φτιάχνεις τόσο καλό φραπέ;;;)και τον παρακαλώ να ανεβάσει αν μπορεί το τραγούδι του αγαπημένου μου Πάνου Μουζουράκη από τον οποίο δανείστηκα και τον τίτλο της εν λόγω ανάρτησης...<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/ShZkrAxSlJI/AAAAAAAAAF8/QpJLnTiwiNE/s1600-h/%CE%BC%CF%85%CE%B8%CE%B9%CE%BA%CE%AE+%CF%86%CF%81%CE%AC%CF%80%CE%B1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5338565098398192786" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/ShZkrAxSlJI/AAAAAAAAAF8/QpJLnTiwiNE/s320/%CE%BC%CF%85%CE%B8%CE%B9%CE%BA%CE%AE+%CF%86%CF%81%CE%AC%CF%80%CE%B1.jpg" border="0" /></a><br /><br />Σας φιλώ και καλά καφεδάκια να έχουμε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-6413841574566740254?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-74443190293151960652009-05-21T12:10:00.003+03:002009-05-21T12:53:48.516+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/ShUkBwnc_gI/AAAAAAAAAFE/HZs3mtIeOKs/s1600-h/pain_6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5338212545966439938" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 298px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/ShUkBwnc_gI/AAAAAAAAAFE/HZs3mtIeOKs/s320/pain_6.jpg" border="0" /></a><br />Σ'ακούω..η ανάσα σου βγαίνει κοφτή και αργή...πονάς...πονάς αφόρητα πολύ...Σ'ακούω να παρακαλάς Εκείνον να σε αφήσει να ησυχάσεις,να ζήσεις τις στιγμές που σου στέρησε αλλά Εκείνος δεν έχει μάτια για σένα...Αδιαφορεί κι Αυτός ακόμα...Δεν μπορείς να βολευτείς σε καμία απολύτως θέση...όπως κι αν ξαπλώσεις υποφέρεις...Ο πόνος σαν μαστίγιο απλώνει τα πυρωμένα χέρια του και σε κλείνει σφιχτά στην πιο μαρτυρική αγκαλιά που ένιωσες ποτέ...<br /><br />Δεν ξέρεις σε ποιον να στηριχτείς..Δεν έχεις μάθει έτσι πάντα εσύ τους στήριζες όλους..Μισείς τον εαυτό σου που ακόμα και για το πιο απλό και καθημερινό πράγμα εσύ χρειάζεσαι βοήθεια..Νιώθεις ότι κανένας δεν σε καταλαβαίνει και τα βάζεις με τους αγαπημένους σου παρόλο που προσπαθούν όσο μπορούν να σε βοηθήσουν...Δεν μπορούν..Δεν μπορούν να αισθανθούν τη φωτιά που καίει τα σπλάχνα σου..Δεν μπορούν να μοιραστούν μαζί σου την αγρύπνια τόσων ημερών...Εκείνοι μπορούν να ζουν παράλληλα...ΖΟΥΝ ρε γαμώτο...κάτι που εσύ ξέχασες από καιρό πως είναι...<br /><br />Θυμάσαι παλιά τις κυριακές...Τρώγατε όλοι μαζί και μετά βλέπατε ταινία...κάποιος έφτιαχνε καφέ,κάποιος άλλος είχε προνοήσει για γλυκό...κι αράζατε...θυμάσαι καλοκαίρια που ξέγνοιαστη με ένα φραπέ πάντα γλυκό χωρίς γάλα γέλαγες ξέγνοιαστη...Ναι κι όμως ξέγνοιαστη...Παρά τα τόσα προβλήματα...Το γέλιο σου ήταν πηγαίο χωρίς να κρύβει την ανησυχία για το αύριο...Αληθινή και αυθόρμητη..Φωνή δυνατή και βροντερή,πάντα είχα την αίσθηση ότι μισείς την ησυχία...Η καρδιά σου ανοιχτή και πάντα ικανή να προστατεύσει αυτούς που αγαπάς...Άνετα θα μπορούσες να παρομοιαστείς με τις λέαινες που ορμούν πάνω στον οποιδήποτε απειλεί την εστία τους...<br /><br />Τώρα μία σκιά...Πονάς και κανείς δεν μπορεί να σου το πάρει από πάνω σου...Τόσα χρόνια μου λες...ΒΑΡΕΘΗΚΑ μου φωνάζεις κι εγώ μένω σιωπηλή...Τι να σου πω...ότι και να σου πω θα φαντάξει ανούσιο και γελοίο...Τι να σου πω ότι Εκείνος στον οποίο τόσο πολύ πιστεύεις σου τα δίνει όλα αυτά για να σε δοκιμάσει;;;Αυτές τις βλακείες να σου πω;;;Να σου πω ότι είναι μπόρα και θα περάσει;;;Υπομονή;;;Προτιμώ να μην μιλάω καθόλου...άλλωστε κανένας δεν μπορεί να σε παρηγορήσει τώρα πια παρά μόνο η ίαση...Τόσα χρόνια, ατέλειωτες στιγμές σε νοσοκομεία...Ενέσεις,θεραπείες...Πόνος...Εξάντληση...<br /><br />Φοβάσαι...Τρέμεις σαν το φύλλο από το φόβο σου και καμία αγκαλιά δεν μπορεί να σε παρηγορήσει...Έχεις εναποθέσει όλες σου τις ελπίδες για να συνεχιστεί ο δίσκος της ζωής σου από εκεί που σταμάτησε..Να ακουστούν πιο όμορφα και μελωδικά τραγούδια που θα μιλούν για χαρά,αγάπη και πολλή γαλήνη...<br /><br />Εύχομαι να πάνε όλα καλά...Δεν θέλω να σκεφτώ την άλλη περίπτωση κι ας το σκέφτομαι συνέχεια γιατί κι εγώ φοβάμαι...Πως θα μπορούσα να μην φοβάμαι άλλωστε...Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι η σχέση που μας ενώνει θα μπορούσε να είναι πιο τυπική,να είμαι πιο αποστασιοποιημένη...Όμως όταν αγαπάς δεν έχει σημασία το τι είσαι αλλά το ποιος είσαι!!!Είμαι εδώ δίπλα σου όπως όλοι κι ας μην μας νιώθεις από την μοναξιά που αισθάνεσαι....Σίγουρα δεν μπορούμε να σου προσφέρουμε πολλά,αλλά είναι από την καρδιά μας...Δεν θα ισχυριστώ ότι δεν υπάρχουν στιγμές που κουράζομαι,που λέω ότι δεν αντέχω άλλο...Αλλά εσύ τι να πεις;;;Θα είμαι εδώ για όσο χρειαστεί...Κυρίως για να σε ξανακούσω να φωνάζεις αλλά για καλό ρε γαμώτο!!!Για καλό!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-7444319029315196065?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-18428864275555430172009-05-20T13:58:00.005+03:002009-05-20T14:21:32.009+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/ShPmbxWsNBI/AAAAAAAAAE8/kiXOMUqsTmE/s1600-h/kim-anderson-the-first-rendezvous.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5337863348143535122" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 252px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/ShPmbxWsNBI/AAAAAAAAAE8/kiXOMUqsTmE/s320/kim-anderson-the-first-rendezvous.jpg" border="0" /></a><br /><br />Χθες το βράδυ βγήκαμε βόλτα σε ένα ρομαντικό μέρος μόνο εγώ κι εσύ...Για τραπέζι είχαμε ένα παγκάκι ξύλινο,από αυτά τα μεγάλα χωρίς πλάτη που κάθεσαι πάνω τους οκλαδόν χωρίς να νοιάζεσαι για το αν θα τσαλακώσεις τα ρούχα σου...Για κεριά είχαμε τους φανοστάτες του δρόμου που απλωνόταν κάτω απο το πάρκο που είχαμε αράξει...Για ποτά δύο μπίρες παγωμένες να σου γαργαλάνε με την αφρώδη γεύση τους ευχάριστα τον ουρανίσκο αλλά και την ψυχή σου...Τέλος για μουσική ένα mp3 player με αγαπημένα μας κομμάτια...<br /><p> </p><p> </p><br /><br />Καθίσαμε ήπιαμε,μιλήσαμε,τραγουδήσαμε...βγάλαμε φωτογραφίες στις οποίες οι μπούκλες μου χορεύουν στον αέρα...Σε κοιτούσα και δεν πίστευα ότι περνούσαμε τόσο μα τόσο καλά σε ένα πάρκο...Μόνο αυτό...Εφηβεία ξανά κι έτσι...Χωρίς καλά ρούχα,χώρις κραγιόν,μακιγιάζ και καλά παπούτσια...Σε άκουγα να τραγουδάς και σε σιγόνταρα με την φάλτσα φωνή μου...Κάποιοι από τις διπλανές πολυκατοικίες επιστρέφοντας σπίτι τους μας κοίταξαν καλά καλά παίρνοντας μας σίγουρα για αλλοπρόσαλλους στην καλύτερη και για τοξικομανείς στη χειρότερη....Δεν μας ένοιαξε...Οι άνθρωποι σπάνια θέλουν να κατανοήσουν το διαφορετικό...<br /><br /><br />Ξαφνικά έτσι όπως μ'αγκάλιαζες σε σήκωσα,έβαλα στο mp3 ένα αγαπημένο βαλσάκι κι αρχίσαμε να χορεύουμε εκεί κάτω από τα αστέρια...Φαινόταν σαν να χορεύουμε κάποιο σκοπό τον οποίο μόνο εγώ κι εσύ θα μπορούσαμε να ακούσουμε αφού με τα ακουστικά μονο εμείς ευφραινόμασταν από τον ήχο...Χορεύαμε, κοιταζόμασταν και γελάγαμε από την τρέλλα μας που 25 χρονών παιδιά χορεύμαε ένα βαλσάκι στη μέση ενός άδειου πάρκου...<br /><br /><br />Περιττό να πω ότι ήταν μία από τις καλύτερες στιγμές της ζωής μου...<br /><br />Μην περιμένετε τα καθημερινά...τολμήστε κάτι διαφορετικό όσο ανούσιο ή χαζό κι αν σας φαίνεται..<br /><br /><br />Σ'ευχαριστώ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-1842886427555543017?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-78150071482935929922009-05-13T14:38:00.002+03:002009-05-13T15:08:26.133+03:00Πρόσφατα ένας φίλος πήρε πτυχίο και με κάλεσε στην ορκωμοσία του...Σαν καλό κορίτσι πήρα την ανθοδέσμη μου και πήγα...Γινόταν στα Τει Αθήνας πρωί πρωί...Δεν είχα παρεβρεθεί ποτέ ξανά σε ορκωμοσία οπότε κατέφθασα γεμάτη περιέργεια για το όλο σκηνικό...<br />Φθάνω η καλή σου λοιπόν στα Τεί και ξαφνικά νόμιζα ότι βρέθηκα στο προαύλιο του Αντένα σε περίοδο που υπάρχει οντισιόν για καλλιστεία!!!Έφριξα...Πρωί πρωί είχαν καταφθάσει όλες οι φοιτήτριες με μίνι εκκεντρικά εξώπλατα φορέματα,τακούνι που θα ζήλευε σε ύψος ο αρχιτέκτονας του Empire State Building της Νέας Υόρκης και φυσικά μαλλί κομμωτηρίου(μα που πήγαν οι αθεόφοβες και το βρήκαν μες τα άγρια χαράματα;;;)και φυσικά μακιγιάζ πίστας...κι όταν λέω πίστας δεν εννοώ φίλοι μου καμιά πίστα της Παραλιακής με 250 Ευρώ τη φιάλη αλλά πίστα της Εθνικής οδού...ξέρετε εκείνα τα ελεεινά ξενυχτάδικα με το κόκκινο βελούδο να δεσπόζει παντού για να μας θυμίζει που βρισκόμαστε....Μπαινόβγαιναν λοιπόν οι κοκόνες με ύφος 100 τουλάχιστον καρδιναλίων και χαμόγελο που θα έκανε τον κάστορα της Colgate να χλωμιάσει...Στο όλο σκηνικό είχαν προστεθεί και κάμποσοι φωτογράφοι που θύμιζαν κοράκια σε νεκροταφείο για να μην πω Πακιστανούς στα φανάρια έτσι όπως έτρεχαν να αποθανατίσουν τις Μις Τελειόφοιτες 2009....Είδα κι έπαθα να βρω μία ήσυχη γωνίτσα να καθίσω μέχρι να αρχίσει η τελετή...Καθόμουν και τις παρακολουθούσα να ποζάρουν στο φακό και ήταν λες κι η ζωή δεν έχει τίποτε άλλο να τους προσφέρει...ότι ζούσαν το μεγαλείο ρε παιδί μου...και φυσικά να έχεις και τους γονείς των εν λόγω κορασίδων να καμαρώνουν περιχαρείς για τα βλαστάρια τους που δεν ήταν τίποτα περισσότερο από...βλαστάρια...<br />Τι να πω έμεινα απλώς άφωνη...Εντάξει το καταλαβαίνω ότι είναι μία πολύ σημαντική στιγμή αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνουμε και θέαμα...Δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω ή να κλάψω με τα τεκταινόμενα...Μία ήρθε με κορώνα...Μα έλεος...Μπράβο έλα να σε χρήσουμε βασίλισσα της βραδιάς...Πότε θα μάθετε ότι το να ντύνεστε ή μαλλον το να γδύνεστε σε όλους τους χώροους καταντά γελοίο;;;Ότι έτσι απλά γελοιοποιήστε και καταντάτε αντικείμενο λύπησης και όχι θαυμασμού;;;<br />Δεν ξέρω τι να πω...Τέτοια σκηνικά με κάνουν να γελάω αλλά και να σκέφτομαι πως ο κόσμος έχει ανάγκη από περισσότερο σεξ(ναι και όμως),μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση και φυσικά πολλή πολλή αγάπη...<br /><br />Πάντως υπήρξαν και μερικές ,ελάχιστες φυσικά ,που ήταν πραγματικά κομψές,πήραν το χαρτί τους κι έφυγαν να το γλεντήσουν με τους δικούς τους ανθρώπους...Έτσι κάναμε κι εμείς...Τα συγχαρητήρια μου στους πτυχιούχους λοιπόν και εύχομαι στα κορίτσια άντε και λουλουδούδες βρε γιατί για κάτι περισσότερο δεν τις βλέπω...<br /><br />Σας φιλώ όλους!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-7815007148293592992?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-50234751245062002262009-05-06T11:01:00.006+03:002009-05-06T11:22:32.584+03:00<div>Η Ρίτα Σακελλαρίου τραγουδούσε τότε ότι "Εγώ δεν πάω Μέγαρο θα μείνω με τον παίδαρο"...Το Σώμα λοιπόν επιστρέφει για να αποδείξει εμπράγματα ότι μπορείς να έχεις και και τα δύο χωρίς να χρειάζεται να μπεις στο δίλλημα να επιλέξεις...<br />Και για του λόγου το αληθές λοιπόν σήμερα θα πάρω τον δικό μου παίδαρο και θα πάω,που αλλού;;;,στο Μέγαρο Μουσικής...Όχι δεν σας δουλεύω φίλοι μου...Ο λατρεμένος μου Roberto Benigni χτες και σήμερα βρίσκεται στην Αθήνα για να παρουσιάσει αποσπάσματα από την Θεία Κωμωδία του Δάντη(φυσικά δεν εννοώ τον Χρήστο Δάντη,ναι το άκουσα και αυτό)...Ο κύριος Benigni λοιπόν εκ των τριών μερών της Θείας Κωμωδίας θα παρουσιάσει το εδάφιο που αναφέρεται στην Κόλαση ενώ ειδικά για το κοινό της Ελλάδας επέλεξε το 5ο canto(πως τα μιλάω τα Ιταλικά η άτιμη)που πραγματεύεται την έννοια της αγάπης!!!</div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/SgFHnSvFkNI/AAAAAAAAAEU/SGTBmM5aqu8/s1600-h/Roberto_Benigni_1161960181102774.jpg"></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/SgFH3O9GKfI/AAAAAAAAAEc/eI7rf5Bqcso/s1600-h/03_PORTRAITS_Roberto_Benigni.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332622448016108018" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 215px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/SgFH3O9GKfI/AAAAAAAAAEc/eI7rf5Bqcso/s320/03_PORTRAITS_Roberto_Benigni.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div>Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη που επιτέλους θα τον δω από κοντά,τόσο καιρό τον θαυμάζω μονάχα από τις ταινίες του...Επίσης θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην αγάπη μου που αν και παίδαρος δεν στερείται επιπέδου και ποιότητας και ενθουσιάζεται με οποιαδήποτε μορφή διασκέδασης αρκεί όπως λέει κι ο ίδιος να μην προσβάλει την αισθητική του...</div><br /><br /><br /><div>Λοίπόν σας φιλώ όλους και σας εύχομαι μία πολύ καλή εβδομάδα!!!</div><br /><br /><br /><div></div><br /><br /><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-5023475124506200226?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-67840637330644775262009-05-04T13:24:00.003+03:002009-05-04T19:23:09.855+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/Sf7DGAWggGI/AAAAAAAAAEE/eEshPwZv48U/s1600-h/1.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331913516794282082" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left; width: 320px; height: 240px;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/Sf7DGAWggGI/AAAAAAAAAEE/eEshPwZv48U/s320/1.bmp" border="0" /></a><br /><br /><div>Θέλω να ευχηθώ σε όλους καλό μήνα με πολλή αγάπη,έρωτα,χαρά κι εκδρομές!!!Η άνοιξη χορεύει και μαζί της κι εγώ παίρνω αμπάριζα και βγαίνω για να υποδεχθώ το καλοκαιράκι!!!Ονειρεύομαι μπάνια και φραπεδάκια στην ακρογυαλιά κι αντιστέκομαι πεισματικά στον συννεφιασμένο ουρανό και στη ρουτίνα του γραφείου!!!</div><div> </div><div>Σας φιλώ όλους!!!</div><div> </div><div>Να προσέχετε αυτούς που αγαπάτε και να περνάτε όσο πιο καλά μπορείτε!!!</div><div> </div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-6784063733064477526?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-26655455719883019632009-04-29T11:59:00.004+03:002009-04-29T13:55:26.634+03:00Σε λίγο καιρό θα μπούμε στον 5ο χρόνο της σχέσης μας...Δεν μπορώ πραγματικά να το πιστέψω...Μου φαίνεται σαν ψέμα...Τόσο καιρό μαζί σου...Με τόσα προβλήματα κι όμως μαζί ακόμα...Μαζί στις καλές και τις κακές στιγμές..Με καυγάδες,με έρωτα,με τόση πολλή αγάπη...Ζω κι αναπνέω για να φτιάξουμε το σπίτι μας...Να αράζουμε και να βλέπουμε τις ταινίες μας,ν'ακούμε την μουσικούλα μας αραχτοί στο μπαλκόνι μας...Να παραγγέλνουμε εκείνο το καταπληκτικό κινέζικο...Να βγαίνουμε για την κλασσική μπυροποσία με την παρέα αλλά και μόνοι μας στο μικρό μας τζαζόμπαρο όπου εγώ κλασσικά θα πρήζω τον ιδιοκτήτη να παίξει αγαπημένα κομμάτια!!!Να σου μαγειρεύω...Να σε φροντίζω...Να σε χαιδεύω με τις ώρες και μετά να με παίρνεις αγαπημένη αγκαλίτσα...Ν'ανάβω κεριά για ρομαντικά δείπνα μπροστά στο τζάκι κι η δική μου η φλόγα για σένα να σαρώνει εκείνη της εστίας...Να σε κάνω περήφανο ακόμα και τις ώρες που τσακωνόμαστε...Να περηφανευόμαστε ο ένας για τον άλλο όχι σε τρίτους αλλά στον εαυτό μας...Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωούλα μου χωρίς εσένα...Τον καιρό που έλειπες ότι και να έβλεπα ήταν απλά ασήμαντο..Δεν μπορούσε να με αγγίξει τίποτα παρά μόνο ότι σε αφορούσε...Όλα τ'άλλα βρισκόντουσαν στο περιθώριο...Θέλω να πιστεύω ότι τόσα χρόνια σου στάθηκα και σου στέκομαι παλικαρίσια...όπως μου στέκεσαι κι εσύ...Αν ποτέ άθελα μου έκανα κάτι που σε πλήγωσε συγνώμη...Μαζί ωριμάσαμε,μαζί μεγαλώσαμε...Στα 20 ήμασταν αγάπη μου...Δύο φοιτητριάκια έφτιαξαν μία σχέση από απόσταση και τη νίκησαν...Θα νικήσουμε και όλα τ'άλλα προβλήματα που έχουμε...αλλά και αυτά που θα έρθουν αργότερα....Η ευτυχία μου βρίσκεται κρυμμένη στα όνειρά μας...Σου υπόσχομαι ότι θα γίνω υπέροχη σύζυγος κι ότι θα σου χαρίσω την πιο ωραία οικογένεια...Όσα ευχαριστώ κι αν σου πω θα είναι λίγα...Ήρθες στη ζωή μου και της έδωσες νόημα...Ήρθες και σάρωσες όλους εκείνους τους ασήμαντους...Γιατί όλοι ήταν,είναι και θα είναι λίγοι μπροστά σου...Θα σου δίνω πάντα τον χρόνο και τον χώρο για να αναπνέεις...Για να κάνεις πραγματάκια που σου αρέσουν όπως κι εσύ εμένα...Θέλω να ταξιδέψουμε από την γοητευτική ανατολή,στην πλανεύτρα δύση...Να μην χάσουμε ποτέ μα ποτέ τον αυθορμητισμό μας όπως δεν τον χάσαμε τόσα χρόνια τώρα...αλλά και να τον χάσουμε μας έχω εμπιστοσύνη ότι θα το συζητήσουμε και θα τον ξαναβρούμε...<br />Γράφω,γράφω χωρίς σταματημό σε μια προσπάθεια να σου πω για μία ακόμη φορά το τι σημαίνεις για μένα...Σ'ευχαριστώ που υπάρχεις στη ζωή μου...Σ'ευχαριστώ ειλικρινά...Άσε με να σου δείχνω απλά το πόσο πολύ Σ'ΑΓΑΠΑΩ!!!Το πόσο πολύ ερωτευμένη είμαι μαζί σου...κι άσε όλους εκείνους που λένε ότι όλα αυτά που νιώθουμε κάποτε θα φύγουν να πνίγονται στη μιζέρια τους...Σε τόσα λούκια κολυμπήσαμε κι όμως τα συναισθήματά μου δεν άλλαξαν ποτέ!!!Δεν θα ισχυριστώ ότι δεν υπάρχουν κακές στιγμές...Απλά για μένα σημασία έχει που συζητάμε και τα ξεπερνάμε όλα!!!<br />Θα 'μαι για πάντα εδώ να σου σπάω τα νεύρα!!!Θα σε προσέχω για πάντα!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-2665545571988301963?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-273113402362578962009-04-28T10:14:00.005+03:002009-05-04T19:24:01.096+03:00Κυριακή βράδυ...Στην αγαπημένη μας μπυραρία εγώ κι ο καλός μου τρωγοπίνουμε μ'έναν πολύ καλό κι αγαπημένο μας φίλο...Είχαμε πολύ καιρό να τον δούμε οπότε ξεκίνησε να μας λέεει τα νέα του...Το αποτέλεσμα ήταν να φρίξουμε και να μας πέσουν τα ελάχιστα μαλλιά που μας έχουν απομείνει...<br />Το παλικάρι λοιπόν σαν παιδί κι αυτό έκανε μία σχέση...καλά ως εδώ θα πείτε...Χαρούμενος λοιπόν έκανε όλα τα χατήρια στη κοπέλα προκειμένου να είναι ευτυχισμένη και να μην βαρεθεί...που σημαίνει εκδρομές,μπαράκια και καλοπέραση...Τέλεια ως εδώ θα συνεχίσετε να λέτε...Έλα μου όμως που το κορίτσι ήθελε γιατρό...Νοσηλεύτρια η ίδια είχε το όνειρο να σμίξει με γιατρό κι ένας απλός φυσικός δεν της έκανε...Της έπεφτε λίγος...Μετά από σχεδόν ένα χρόνο ήξεων-αφίξεων χωρίσανε έτσι ώστε ο φίλος μας να ησυχάσει και το κορίτσι να βγει στη γύρα προς αναζήτησιν γιατρού(μεγάλου,μικρού,ελεύθερου ή μη..ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει άλλωστε)...<br />Τι γίνεται ρε παιδιά;;;Πώς έχουμε γίνει έτσι;;;Για ποιο λόγο το κάθε κοριτσάκι περιμένει να τα βρει όλα έτοιμα και δεν γουστάροει να ταλαιπωρηθεί καθόλου;;;Γιατί για να κοιτάξουν κάποιον πρέπει απαραίτητα να είναι γιατρός ή δικηγόρος στη χειρότερη ή επιχειρηματίας,με τελειωμένο στρατιωτικό κι ας είναι και 60 χρονών;;;Γιατί έχει χαθεί κάθε έννοια ηθικής υπόστασης έτσι ώστε να διαλύονται σπίτια απλώς και μόνο επειδή ο άλλος βαριέται να μιλήσει με τη γυναίκα του κι η άλλη δέχεται να διαλύσει μία οικογένεια μόνο και μόνο επειδή θέλει γεμάτο πορτοφόλι;;;Αυτή είναι η αγάπη κι η συντροφικότητα στις μέρες μας;;;<br />Δεν ξέρω πραγματικά αν πρέπει να γαλάσω ή να βαλαντώσω στο κλάμα με όλα αυτά που ακούω...Έχουμε τρελαθεί τελείως...Ο καθένας θέλει απλώς να περνάει καλά,να μην ταλαιπωρείται,ούτε και να προβληματίζεται...Συγχαρητήρια για τις ουσιαστικές και ποιοτικές ανθρώπινες σχέσεις που έχουμε...<br />Καλύτερα να ταλαιπωρούμαι και κάθε βράδυ να ξαπλώνω στην αγκαλιά σου...Το προτιμώ...Τουλάχιστον εγώ είμαι ευτυχισμένη...<br /><br />Τα φιλιά μου σε όλους και καλή εβδομάδα....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-27311340236257896?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-83664244447098753762009-04-24T09:55:00.004+03:002009-04-24T11:06:34.306+03:00Το Σώμα επιστρέφει με μία ακόμα συναρπαστική περιπέτεια από την ταριφοχώρα...Πλέον έχω αρχίσει και πιστεύω ότι όλα τα ευτράπελα σε μένα θα τύχουν...<br />Ήταν ένα όμορφο ηλιόλουστο πρωινό κι εγώ καταριόμουν την ώρα και τη στιγμή που έπρεπε να πάω για δουλειά αντί να στρωθώ κάτω από τη λιακάδα,αγκαλιά με το μωράκι μου και μια φραπού(αθάνατοι Χατζηφραγέτα)...Μπαίνω σε ένα ταξί σκεπτόμενη ότι πλησίαζαν οι διακοπές κι αφήνομαι σαν στραβοχυμένος λουκουμάς στο πίσω κάθισμα σε κατάσταση πλήρους αποσύνθεσης...Φυσικά η ηρεμία μου δεν κράτησε πολύ...<br />Ο νέος εκπρόσωπος του ταριφοείδους είχε την τυπική εμφάνιση που έχει κάθε ταρίφας που σέβεται τον εαυτό του καθώς και την επαγγελματική του ιδιότητα...Τζινάκι και άσχετο μπλουζάκι από πάνω,γυαλιά μύγα,μαιμού ή όποιδήποτε άλλο είδος του ζωικού βασιλείου,χρυσή καδένα στο λαιμό κτλπ...Αυτός ο σεβάσμιος γέροντας λοιπόν είπε να με διαφωτίσει(λες και του το ζήτησα)περί των ανθρωπίνων σχέσεων έτσι ώστε να προοδεύσω στη ζωή μου και να μην έχω αυταπάτες και τρέφω φρούδες ελπίδες...<br />Η άποψή του λοιπόν ήταν ότι οι μάνες πρέπει να μαθαίνουν τα κορίτσια τους από μικρά ότι όταν θα μεγαλώσουν και κάνουν οικογένεια μ'αυτόν που αγαπούν να ξέρουν εκ των προτέρων ότι κάποια στιγμή θα τις απατήσει γιατί ο άντρας(ο σωστός ,ο έξυπνος ,ο καγκουρογοητευτικός)είναι έτσι από τη φύση του...άρα πρέπει να το δεχτούν και να μην προβούν σε χωρισμό όταν θα τους συμβεί παρά να πουν "Αγάπη μου μη στεναχωριέσαι η μαμά μου πάντα μου έλεγε ότι θα μου συμβεί...Σε συγχωρώ"..ΕΛΕΟΣ!!!Η ταριφογνώση συνεχίστηκε με το απόφθεγμα ότι αν δεν συμβούν τα παραπάνω τότε ο άντρας που αγαπάς είναι "αδερφή"...<br />Δεν άντεξα να ανοίξω συζήτηση απλά άκουγα αποσβολωμένη για μία ακόμα φορά!!!Τι να πω...Τα πιστεύουν αυτά που λένε ή απλά τα λένε για να περνάει η ώρα τους;;;Δεν μπορώ να πιστέψω ότι τα εννοούν αυτά ρε παιδιά!!!<br /><br />Γι'αυτό αποφάσισα να διηγούμαι τις ιστορίες αυτές για να γελάμε μαζί...<br /><br />Οπότε νέες μανάδες γαλουχίστε τα παιδιά σας έτσι ώστε οι άντρες να βγουν βλάκες κι οι κόρες θύματα...αυτά προστάζει ο νέος τρόπος διαπεδαγώγησης...Τι να πω...δεν λέω τίποτα!!!<br /><br /><br />ΥΣΤ:Χρόνια Πολλά και καλά,πάντα να ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε με αγάπη και υγεία!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-8366424444709875376?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-54247177927972376852009-04-13T15:09:00.004+03:002009-04-24T09:55:22.110+03:00Κυριακή βράδυ..γύρω στις έντεκα..γυρίζω με έναν εκπρόσωπο της καταραμένης κίτρινης φυλής στο σπιτάκι μου προκειμένου να ξεκουραστώ...Σκέφτομαι τα κουβερτάκια μου που σε λίγο θα χαρώ,όταν μου αποσπά την προσοχή μία συνομιλία που λαμβάνει χώρα στον ασύρματο του ταρίφα...Και τι συνομιλία!!!<br />Το θέμα που τέθηκε είναι ότι αφού ο άνθρωπος κατάγεται από τα ζώα τότε θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε και την οικογένεια όπως αυτά...Σας βλέπω να απορείτε και με το δίκιο σας δηλαδή!!!Θα σας εξηγήσω αμέσως τι εννοάω(έτσι για να μπαίνουμε και στην ταριφική διάλεκτο)..Ο τύπος υποστήριζε ότι εφόσον τα ζώα ερωτοτροπούν,γεννούν και μετά το "ζευγάρι" παύει να είναι μαζί,για ποιο λόγο να μην κάνει το ίδιο και ο άνθρωπος;;;Που σημαίνει ότι βρίσκεις έναν εκπρόσωπο του άλλου φύλου(έναν δικηγόρο,έναν γιατρό,έναν απόφοιτο ριάλιτι βρε αδερφέ στη χειρότερη-έτσι για να αλλάξει και το αίμα στην οικογένεια),κάνετε ένα παιδί και μετά χωρίζετε...One night stand με μπόνους δηλαδή!!!Τώρα το πως θα μεγαλώσει αυτό το παιδί δεν μας απασχολεί ουδόλως...Και στην περίπτωση που μεγαλώνοντας ρωτήσει "Μαμά γιατί χώρισες με τον μπαμπά;;;" μπορείς κάλλιστα να απαντήσεις "Μα καλό μου και το γατάκι της κυρα-Κούλας απέναντι δεν έχει μπαμπά, μην στενοχωριέσαι"...<br />Κόντεψαν να μου πέσουν τ'αυτιά από αυτά που άκουγα...Πώς την έχουμε δει δηλαδή κάνουμε ένα παιδί και μετά το παρατάμε και το βλέπουμε στην καλύτερη κάθε σαββατοκύριακο;;;Που ζούμε ρεεεεεεεεεεεεεεεεεε;;;;Ευτυχώς κατέβηκα γρήγορα και το μαρτύριο της ταριφοσυζήτησης έλαβε τέλος...<br />Με κάτι τέτοια αρχίζω να πιστεύω ότι έχουμε χάσει και το τελευταίο ίχνος αξιοπρέπειας και συνείδησης...Κατέβηκα εντελώς κεραυνοβολημένη και δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω ή να κλάψω...Αποφάσισα απλά να το αναρτήσω έτσι για να μοιραστώ την έκπληξη μου μαζί σας...<br /><br />Δεν ξέρω τι άλλο να προσθέσω...Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι ο άνθρωπος ξεχωρίζει από τα ζώα γιατί "άνω θρώσκει"(πορεύεται προς τα πάνω)αναφερόμενος στο μυαλό του...έρχομαι να διαφωνήσω...νέες έρευνες δείχνουν ότι κάτω θρώσκει...πολύ κάτω όμως!!!<br /><br />ΥΣΤ:Ευτυχώς υπάρχουν κάτι συναντήσεις όπως αυτή με τα παιδιά από το <a href="http://xeblogarisma.blogspot.com/">xeblogarisma</a> που μας θυμίζουν στιγμές ανθρωπιάς και κοινωνικής αλληλεγγύης...Μαζευτήκαμε το Σάββατο και μαζέψαμε αρκετά πράγματα για τις Φυλακές της Θήβας!!!Γνωριστήκαμε,τα είπαμε...γενικά περάσαμε πολύ όμορφα!!!Κι άλλα με υγεία λοιπόν!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-5424717792797237685?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-896544235780276412009-04-10T09:20:00.004+03:002009-05-22T15:25:43.618+03:00Καθημερινά ακούμε ότι όλοι περνάνε δύσκολα..ότι δεν έχουν αρκετούς πόρους για ν'αγοράσουν τα φιρμάτα ρουχαλάκια και τα trendy παππουτσάκια(Αθάνατοι Locomondo)...Υπάρχουν όμως και κάποια άτομα που πραγματικά έχουν ανάγκη απλά τα απαραίτητα...Πότε ήταν η τελευταία φορά που κοιμηθήκατε σε βρώμικο περιβάλλον;;(και σίγουρα δεν αναφέρομαι στην τελευταία φοαρά που ξεχάσατε να βάλετε πλυντήριο)...Πότε ήταν η τελευταία φορά που μπήκατε στη σειρά για να πάρετε φαγητό;;;Πότε ήταν η τελευταία φορά που είδατε κάγκελα στο πάράθυρό σας;;;Σίγουρα ποτέ!!!<br />Όχι το Σώμα δεν τρελλάθηκε απλά τα παιδιά από το <a href="http://xeblogarisma.blogspot.com/">xeblogarisma</a> προσπαθούν να συγκεντρώσουν τα απαραίτητα για τις γυναικείες φυλακές της Θήβας...στις οποίες υπάρχουν και τα παιδάκια των κρατουμένων...Μικρές , αθώες ψυχούλες πίσω από τα κάγκελα...Όσοι λοιπόν θέλετε να βοηθήσετε αυτή τη προσπάθεια σας περιμένουμε αυτό το Σάββατο 11/04/2009 στις 17:30 μμ στην "Αυλή του Πέτρου",Πλαταιών και Λεωνίδου στον Κεραμεικό με γεμάτα ή άδεια τα χέρια όπως λέει κι η <a href="http://pastaflor.blogspot.com/">Πασταφλώρα</a> μας...Η λίστα με τις ανάγκες είναι μεγάλη...<br /><br />Πάνες.............. Παιδικά σαμπουάν........Πούδρες λαδάκια...........μωρομάντηλα...........παιδικά ρούχα -3ετών παιχνίδια.......σερβιέτες...................σαμπουάν σαπούνια.........αφρόλουτρα..............τηλεκάρτες υγρά καθαρισμού γενικής χρήσης...............βιβλία βιβλια ξενόγλωσσα.....περιοδικά........φόρμες και άνετα ρούχα σαγιονάρες..................εσώρουχα...........τσιγάρα<br />Υπάρχει επίσης ανάγκη για κάποιο εξοπλισμό στα κελιά και στο σχολείο δεύτερης ευκαιρίας που λειτουργεί για τις γυναίκες:<br />Ανεμιστήρες........1 εκτυπωτής........ηλεκτρικά καλοριφέρ Εξοπλισμός κουζίνας........1 προτζέκτορας.......πανί προβολής 1 laptop....................μπασκέτες...............φιλέ βόλλεϋ σπόροι λουλουδιών...............μικρά φυτά<br /><br />Εγώ θα είμαι σίγουρα εκεί και θα σας περιμένω όλους όσους θελήσετε να έρθετε...Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους ευαισθητοποιήθηκαν και πρόσφεραν ότι μπορούσαν...Ένα παιχνίδι που βαρέθηκε το παιδί σας μπορεί να σκορπίσει χαρά σε τόσα άλλα...ένα ρούχο δικό σας από καιρό ξεχασμένο μέσα στη ντουλάπα μπορεί να ζεστάνει ένα άλλο κορμί...Μπορείτε να ενημερωθείτε για τη δράση των παιδιών πατώντας πάνω στα links που σας έδωσα...<br /><br />Λοιπόν σας χαρίζω απλόχερα την αγάπη μου και σας ευχαριστώ που μπήκατε έστω και στον κόπο να διαβάσετε αυτό το κείμενο...Σας περιμένω...<br /><br />:-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-89654423578027641?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-74023276871184930512009-04-09T11:29:00.003+03:002009-05-22T15:27:07.623+03:00...ή σε σύγχρονα Ελληνικά γιατί δεν με αφήνετε ήσυχη;;;<br />Γιατί δεν με αφήνετε ήσυχη να χαρώ τη ζωή μου όπως θέλω;;;Γιατί πάντα όταν πας να κάνεις κάτι σωστό βρίσκεις και τον μπελά σου από πάνω;;;Γιατί ποτέ όταν κάνεις κάτι δεν είναι αρκετό με αποτέλεσμα κανείς να μην είναι ευχαριστημένος από σένα;;;;Γιατί όταν αντιμετωπίζεις ένα πρόβλημα σοβαρό δεν σε καταλαβαίνει σχεδόν κανένας ή μάλλον γιατί η κατανόηση των περισσότερων σταματάει εκεί που αρχίζει το συμφέρον τους;;;;<br />Γιατί δεν με αφήνετε ήσυχη να χαρώ τα νιάτα μου μ'αυτόν που αγαπάω;;;Γιατί τόσα προβλήματα ρε γαμώτο;;;Γιατί πρέπει να αντιμετωπίζουμε στο οικογενειακό μας περιβάλλον αρρώστιες,καυγάδες κι ένταση;;;Γιατί;;;Γιατί να μην μπορώ να χαρώ μία ταινία;;;Γιατί τόση στενοχώρια,τόσος πόνος;;;Και γιατί εκεί που υπάρχει ήδη ένα σοβαρό πρόβλημα εμείς με την συμπεριφορά μας δημιουργούμε περισσότερα;;;Γιατί έχει χαθεί η ευγένεια;;;Γιατί ακόμα και οι γονείς υποτιμούν τα παιδιά τους;;;Γιατί όλοι ψάχνουν να κάνουν καριέρα και ξεχνάνε να ζήσουν;;;<br />Είμαι ανόητη που χαίρομαι με πράγματα ασήμαντα;;;Είμαι ανόητη που ένιωσα ευτυχισμένη επειδή ο αγαπημένος μου με βοήθησε στην κουζίνα;;;Είμαι ανόητη που χαίρομαι όταν χαίρεται και πονάω όταν πονάει;;;Είμαι ανόητη που θέλω να ξυπνάω τα πρωινά δίπλα του χωρίς να μας ενοχλεί κανείς ρε γαμώτο;;;<br />Μάθετε να χαίρεστε επιτέλους με πράγματα καθημερινά κι ασήμαντα...Εκεί κρύβεται η ευτυχία και πουθενά αλλού...όσα προβλήματα κι αν έχετε,και πιστέψτε με ξέρω,πάρτε ανάσα κι ηρεμήστε...Μην τα βάζετε με τους άλλους...Όχι άλλη γκρίνια ρε γαμώτο...Όχι άλλοι καυγάδες...Όχι άλλες βαριές κουβέντες...<br /><br />Χαμογελάστε...κάνει καλό!!!<br /><br />Σας φιλώ όλους και καλό Σαββατοκύριακο!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-7402327687118493051?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-15405381800768366292009-03-19T10:10:00.008+02:002009-04-29T13:56:18.528+03:00<strong>Είμαστε ξαπλωμένοι και με κρατάς στην αγκαλιά σου...Έχεις ξαπλώσει σε στάση σχεδόν καθιστή έτσι ώστε να βρίσκομαι προστατευμένη στον υπέροχο ίσκιο του κορμιού σου...Γέρνεις από πάνω μου και κοιταζόμαστε...Καθρεφτίζομαι στις σοκολατένιες λίμνες των ματιών σου...Με ρωτάς αν νιώθω καλά τώρα που επιτέλους επανερχόμαστε στην αρχική μας κατάσταση...Σου απαντώ ότι κάθε μέρα νιώθω να σ'αγαπάω όλο και πιο πολύ...Έρχονται κάτι ώρες όμως που φοβάμαι ότι θα ξυπνήσω και θα ξεκινήσει πάλι ο εφιάλτης...ότι πάλι θα τσακωνόμαστε κι εγώ θα κρύβομαι σαν τρομαγμένο γατί κάτω από το κρεββάτι μου...Στους μήνες που πέρασαν έγιναν πολλά κι ειπώθηκαν ακόμα περισσότερα...Πράγματα άσχημα..Λόγια σκληρά!!!Κάθε μέρα σκέφτομαι όλα αυτά που έγιναν και τα νιώθω κάθε μέρα να απομακρύνονται...και γαληνεύω...Ξέρω ότι το απόγευμα μετά τη δουλειά θα σε δω...και θα χαλαρώσουμε κάνοντας κάτι μαζί!!!Με ακούς ξανά...με προστατεύεις,με στηρίζεις...Με ηρεμεί η παρουσία σου δίπλα μου...Ακούω τη φωνή σου μεστή και ευωδιαστή σαν κεχριμπαρένιο μέλι...Με κάνεις ευτυχισμένη...και απ'ότι μου είπες σε κάνω κι εγώ!!!Είμαι περήφανη που μετά από ένα πολύ μεγάλο διάστημα έντονων προβλημάτων αρχίζουν τα πράγματα και στρώνουν σιγά-σιγά!!!Είμαι περήφανη που δεν ακολουθήσαμε την εύκολη οδό και δεν χωρίσαμε!!!Που δεν ξεσπάσαμε το θυμό μας σε ευκαιριακά και πρόστυχα σεντόνια...Είμαι περήφανη για σένα... για το πολύχρωμο ψηφιδωτό της προσωπικότητας σου...με τα εβένινα και τα πορφυρά κομμάτια του...Πολλές φορές με έφερες σε σημείο να μην σε αναγνωρίζω και κατά συνέπεια να μην αναγνωρίζω ούτε και τον ίδιο μου τον εαυτό!!!Έγινες πολλές φορές σκληρός κι απότομος...Έγινα μίζερη και ανασφαλής...Ακόμα έρχονται κάτι ώρες που φοβάμαι,που τρέμω...είναι οι ώρες που θα θυμηθώ όλα αυτά που έγιναν..σίγουρα δεν ήταν όσο σοβαρά θα μπορούσαν να είναι όμως για μένα υπήρξαν κάτι παραπάνω από σοβαρά!!!Μ'αγκαλιάζεις και νιώθω σαν μωρό...Μέσα στο γλυκόπιοτο φιλί σου λιώνω τις πίκρες και σε νιώθω κοντά μου ξανά..Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μου έλειψες όλο αυτό το διάστημα...Για μένα είσαι κάτι παραπάνω από όλη μου τη ζωή...Είσαι ο λόγος που υπάρχω...που αναπνέω...τι κι αν με πλησιάσει κάποιος..δεν θα είναι εσύ...Δεν πρόκειται ποτέ να μετανιώσω για την ακλόνητη πίστη μου σε σένα...Σ'αγαπάω...Τρελαίνομαι να σ'ακούω να μιλάς...λιώνω από τον θαυμασμό και τη λαχτάρα..Μια λαχτάρα που κοντά τέσσερα χρόνια τώρα αυξάνεται..δεν χάνεται...ένα κρασί είναι ο ερωτάς μου για σένα..όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο και πιο ποιοτικός...κοιτάω τα μάτια σου και νιώθω να κατοικώ πάνω στα ματοκλαδά σου...και από κει πάνω παρατηρώ τον κόσμο...Μέσα από σένα βλέπω κι εγώ την πλάση...Χωρίς εσένα δεν θέλω να δω τίποτα,δεν με αφορά τίποτα...Δεν με αφορά ο ήλιος...αν έχει σύννεφα ή βρέχει...γιατί χωρίς εσένα δεν υπάρχει τίποτα να μου τραβά την προσοχή!!!Μείνε δίπλα μου...<br /><br /><br />Καλή μας συνέχεια στο ταξίδι..εύχομαι οι άνεμοι να είναι με το μέρος μας...<br /><br /><br /></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-1540538180076836629?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-75981654409577070132009-03-13T09:16:00.005+02:002009-05-22T15:26:44.662+03:00Χαμηλωμένα μάτια,χέρια ακουμπισμένα στα μαγουλάκια,γόνατα κοντά στο στήθος...Τα μαλλιά μπροστά στο πρόσωπο σε μια προσπάθεια να κρύψουν το βλέμμα από τους άλλους..Αναιπαίσθητο κούνημα του κορμιού μπρος-πίσω...Σημάδια θυμού και στη δική μου περίπτωση. . .επερχόμενης γκρίνιας!!!<br />Λένε πως είμαι γκρινιάρα ή όπως ο καλός μου με έχει βαφτίσει χαιδευτικά(παρηγοριά στον άρρωστο αν θέλετε τη γνώμη μου,διότι όπως και να το πεις η ουσία δεν αλλάζει)γκρινιαρόγατο...Είναι εκείνες οι ώρες που νιώθω πως μου φταίνε όλα ή μάλλον για την ακρίβεια δεν ξέρω τι από όλα μου φταίει...Ή σε καταστάσεις πίεσης που ξέρω τι με επηρεάζει αλλά λόγω διάφορων παραγόντων δεν μπορώ να το συζητήσω(όπως θα ήθελα)με αποτέλεσμα να βράζω στο ζουμάκι μου σε χαμηλή φωτιά για να δέσει η σάλτσα μου καλύτερα...Όπου σάλτσα η χάλια διάθεσή μου που δεν με αφήνει ήσυχη να ευχαριστηθώ το καφεδάκι μου στην αγκαλιά του παρά μου τραβάει το φορεμά για να μην με αφήσει να ηρεμήσω...<br />Οι παράγοντες που επηρεάζουν τον βαθμό γκρίνιας μου δεν είναι η αποτυχημένη βαφή των μαλλιών μου,ούτε η μόδα που προστάζει φέτος παπούτσια με ψηλό τακούνι στα οποία δεν δύναμαι να ισορροπήσω πόσο μάλλον να περπατήσω...Δεν γκρινιάζω για την υψηλή τιμή της φιάλης στα κέντρα της παραλιακής..πάω στο κουτουκάκι και πίνω ένα κιλό κρασάκι και νιώθω βασίλισσα...Δεν γκρινιάζω επειδή το budget μου δεν αρκεί για να πάρω τη νέα τσάντα της benetton...θα πάρω την απομιμησή της από τη λαική και θα πω κι ευχαριστώ...<br />Γκρινιάζω όταν νιώθω ότι κάνω πράγματα και δεν αναγνωρίζονται..όταν κάνεις κάτι για να βοηθήσεις και διαπιστώνεις ότι θεωρείται απλά δεδομένο...Όχι δεν ζητάω υλικά ανταλλάγματα...αρκούν μία αγκαλιά κι ένα ευχαριστώ...μία γλυκιά κουβέντα...ένα χάδι..Σαφώς και υποστηρίζω την παροιμία "κάνε το καλό και ρίξτο στο γυαλό"αλλά πουθενά δεν θυμάμαι να λέει ότι θα το πετάξει ο άλλος τον οποίο βοήθησες...<br />Όπως έχω πει άπειρες φορές είμαι ένας παράξενος και δύσκολος άνθρωπος με τις καλές και τις άσχημες πλευρές μου...Τουλάχιστον προσπαθώ να βοηθάω..Σίγουρα κάνω λάθη και γκρινιάζω άπειρες φορές...αλλά αγαπάω πολύ και παντοτινά!!!<br /><br />Τα φιλιά μου σε όλους σας με καραμελένιες ευχές για καλό σαββατοκύριακο χωρίς γκρίνιες!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-7598165440957707013?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-18016592786286064602009-02-23T13:26:00.005+02:002009-05-22T15:27:27.120+03:00Προχτές το βράδυ έτυχε να βρίσκομαι στο σπίτι μιας φίλης για καφεδάκι μαζί με άλλες κοπέλες προκειμένου να ξεφύγουμε λιγάκι από όλον αυτόν τον κυκεώνα της εξεταστικής...Η κουβέντα γύρισε φυσικά στις σχέσεις...Το αιώνια επίκαιρο θέμα...Προβληματίστηκα τόσο πολύ από όλα αυτά που άκουσα και σας τα παραθέτω λοιπόν εδώ...<br />Εκείνο που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι ότι το να παίζεις σε διπλό ταμπλό είναι άκρως φυσιολογικό...Δηλαδή δεν είσαι ικανοποιημένη από τη σχέση σου πας με άλλον τόσο απλά...και ζητάς και τα ρέστα με την παροιμιώδη ατάκα:"Εγώ του είπα ότι έχουμε πρόβλημα αλλά εκείνος δεν καταλαβαίνει"...Κι αφού εκείνος δεν καταλαβαίνει γιατί δεν τον χωρίζεις λοιπόν να πας παρακάτω παρά του τα φοράς και κοιμάσαι και ήσυχη από πάνω;;;Πας δηλαδή με άλλον τόσο εύκολα ρε γαμώτο;;;και μετά;;;πως μπορείς και κοιμάσαι μετά;;;Πώς μπορείς και κοιτάς τον άλλο στα μάτια χωρίς να τα χαμηλώνεις;;;Πως τρως,χαίρεσαι,βγαίνεις και πίνεις τον καφέ σου ήρεμη και ήσυχη;;;και μετά όταν και καλά τα ξαναβρίσκετε πως μπορείς να έχεις το άγγιγμα ενός άλλου κορμιού επάνω σου;;;;Γιατί το άγγιγμα δεν φεύγει ποτέ μ 'ακούς;;;ΠΟΤΕ!!!Πάντα θα υπάρχει μία αμυδρή φευγαλέα υποψία του άλλου κορμιού επάνω σου...Να θυμίζει ότι όχι μόνο δεν προσπάθησες για τον άνθρωπο σου αλλά με την μεγαλύτερη ευκολία τον παρέκαμψες και πήγες στον επόμενο...Πώς πληγώνεις έτσι έναν άνθρωπο;;;<br />Δεν ξέρω ίσως εγώ τελικά να παραείμαι συντηρητική...Ίσως να θεωρείται άκρως φυσιολογικό όταν έχεις προβλήματα στη σχέση σου να μην τα συζητάς αλλά να την κρατάς καβάτζα και να ψάχνεσαι παράλληλα...Κι άμα δεν βρεις τίποτα καλύτερο εντάξει μωρέ και τι έγινε περιμένει ο άλλος ο οποίος δεν έχει ιδέα για το "φόνο"..Ωραίες ανθρώπινες σχέσεις έχουμε...Μπράβο μας...Ακόμα και προβλήματα να έχεις είναι άκρως λογικό...Συζήτησε τα κι αν δεις ότι δεν μπορείς να βγάλεις άκρη χώρισε και πήγαινε παρακάτω...Όχι έτσι όμως...Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να παίζει με την καρδιά ενός άλλου ανθρώπου ρε γαμώτο...<br /><br />Δεν ξέρω λένε ότι ο άνθρωπος διαφέρει από τα ζώα λόγω του μυαλού του..Κι ερωτώ αφού ξεχωρίζουμε γιατί έχουμε γίνει ζούγκλα;;;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-1801659278628606460?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-7408404131644554702009-02-18T10:10:00.003+02:002009-05-22T15:27:43.956+03:00Αφορμή για αυτό το ποστ είναι μία μορφή ακαταστασίας την οποία λατρεύω πραγματικά...Μία ακαταστασία που κάνει τον χώρο να φαίνεται πιο καθαρός και τακτοποιημένος από ποτέ...Είναι το χάος των πεταμένων ρούχων στο πάτωμα δίπλα από το κρεββάτι...Ρούχα που πετιούνται άτσαλα από δω κι από κει για να βρεθούν οι εραστές γυμνοί ο ένας στην αγκαλιά του άλλου...Απαλλαγμένοι από αυτά αφήνονται να κουβεντιάσουν σε μια γλώσσα που κάνει και το πιο καλοστημένο πρόγραμμα επικοινωνίας να χλωμιάζει...Όσο πιο κουβαριασμένα τα ρούχα τόσο πιο μεγάλη η λαχτάρα...Πλέκονται κι αυτά μεταξύ τους να γίνουν ένα όπως οι κάτοχοί τους...Να αιχμαλωτίσουν τις μυρωδιές το ένα από το άλλο έτσι ώστε μετά όταν θα ξαναφορεθούν μία υποψία μυρωδιάς του άλλου κορμιού να έχει βρει καταφύγιο μέσα στις ίνες τους ...να θυμίζει στιγμές έντασης,πάθους...να σε κάνει να θες ακόμα περισσότερο να χαθείς για μία ακόμη φορά μέσα στον άλλο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-740840413164455470?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-56535647005555812612009-01-26T12:16:00.002+02:002009-01-26T13:28:02.803+02:00Με αφορμή ένα ποστάκι του αγαπητού <a href="http://xiliakommatia.blogspot.com/2009/01/blog-post_13.html">Βαλίδορου του χιλιοκομματιασμένου </a>παίρνω αμπάριζα και βγαίνω για να παραθέσω τους λόγους που τα ζευγάρια τόσο σαν ενιαίο σύνολο, αλλά και ως ξεχωριστές οντότητες δεν αντέχουν τις περισσότερες φορές την δοκιμασία του στρατού!!!Ξεκινάμε λοιπόν...<br /><br /><ul><li><strong>ΑΠΟΣΤΑΣΗ</strong>:βρίσκεσαι σε ένα μέρος που μέχρι τώρα είτε αγνοούσες την ύπαρξη του,είτε το γνωρίζεις από εκείνο το μάθημα γεωγραφίας που είχες αναγκαστεί να προσέξεις επειδή ο καθηγητής σε είχε απειλείσει με ωριαία...Όσο μακριά κι αν φτάσει το βλέμμα σου,δεν μπορείς να αντικρίσεις το σπίτι σου...Είσαι μακριά από όλους όσους αγαπάς και φυσικά από εκείνη!!!</li><li><strong>ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ</strong>:η ζωή σου που μέχρι τώρα εξελίσσοταν σε ένα άλλο επίπεδο τώρα κυλά ανάμεσα σε καθάρισμα ταψιών και απολύμανση τουαλετών...Τα χείλη σου τις περισσότερες φορές κινούνται για να σχηματίσουν την λέξη "ΜΑΛΙΣΤΑ" προκειμένου να ικανοποιήσεις την κάθε παράδοξη διαταγή οποιουδήποτε ανώτερου...Τις ελάχιστες ώρες που βάζεις τα ακουστικά στα αυτιά σου για να μην τους ακούς,όπως τότε στην εφηβεία σου όταν σε κατσάδιαζε η μάνα σου για κάποιο παρατημένο ρούχο,σε παίρνει ο ύπνος στις πρώτες νότες για να σε ξυπνήσει λίγες στιγμές αργότερα ο θαλαμοφύλακας για την επόμενη σκοπιά!!!!</li><li><strong>ΜΟΝΑΞΙΑ</strong>:είσαι μόνος,είναι μόνη...κι ας έχει εκείνη την πολυτέλεια να είναι σπίτι της...Δεν έχει εσένα κι αυτό φθάνει...Όλοι τη ρωτάνε τι κάνεις και πως τα περνάς κι εκείνη μηχανικά απαντάει καλά...Σε ποιον να μιλήσει και ποιος να την καταλάβει ρε γαμώτο...Σε ψάχνει ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους αλλά το χαμόγελό σου δεν είναι πουθενά για να την καθησυχάσει...Τα βράδια δεν μπορεί να την πάρει ο ύπνος και προσπαθεί να σου κάνει παρέα στις σκοπιές παρόλο που ξέρει πόσο ηλίθιο ακούγεται...</li><li><strong>ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ</strong>:διότι μπορεί εκείνη να θέλει να κάνει το τηλέφωνο σκουλαρίκι τις ώρες που είσαι εξοδούχος,αλλά εσύ έχεις ανάγκη να πιεις έναν καφέ ή μία μπύρα χωρίς να ακούς κανέναν...Ειδικά όταν το κυριότερο θέμα συζήτησης σας είναι το πόσο πολύ λείπετε ο ένας στον άλλο!!!Θέλεις την ηρεμία σου ενώ το μόνο που κερδίζετε σε κάθε τηλεφώνημα είναι εκείνη να κλαίει γοερά κι εσύ να βρίσκεσαι στη θέση του παρηγορητή...Εσένα ποιος θα σε παρηγορήσει ρε γαμώτο;;;;;</li><li><strong>Η ΠΑΓΙΔΑ</strong>:κι εκεί που λες ότι βγήκε επιτέλους η μετάθεση μου και θα είμαι επιτέλους δίπλα στο σπίτι μου πέφτετε τόσο εσύ,όσο και εκείνη στη μεγαλύτερη παγίδα...στο ότι πιστεύετε ότι γύρισε η ζωή στους κανονικούς της ρυθμούς...Εκείνη διαπιστώνει ότι ότι ο καλός της δεν έχει ανάγκη να την βλέπει 25 ώρες το εικοσιτετράωρο κι ότι θέλει να μένει και μόνος του...Μα τόσον καιρό μόνος του δεν ήτανε ρε γαμώτο;;;Μήπως δεν με θέλει πια;;;Μήπως θέλει να χωρίσουμε;;;Γιατί άλλαξε τόσο και δεν μου δίνει σημασία;;;Καταφεύγεις λοιπόν στην γκρίνια με αποτέλεσμα να κάνεις χειρότερα τα πράγματα...Από την άλλη εκείνος έχει ανάγκη από τα πάντα!!!Θέλει να κοιμηθεί στα σεντονάκια του,να φάει σπιτικό φαηγτό,να αράξει στον υπολογιστή του με τις ώρες να ακούει την αγαπημένη του μουσική στην ένταση που γουστάρει...και φυσικά να περάσετε καλά μαζί...Όμως με τις φωνές και τους καυγάδες σε συνδυασμό με τις υπηρεσίες στο στρατόπεδο μόνο αυτό δεν είναι εφικτό...Νεύρα,ένταση και θυμός είναι το σκηνικό μέσα στο οποίο λαμβάνουν χώρα οι μέρες σας...</li></ul><p><span style="color:#cc0000;">Ηρεμήστε...Δεν συμβαίνει τίποτε από όλα αυτά!!Ούτε εσύ αγαπητή μου έγινες μία μέγαιρα που δεν ενδιαφέρεται για τις ανάγκες του άλλου,ούτε κι εσύ αδιάφορος και παρτάκιας...Απλώς έχετε κουραστεί κι οι δυο σας πάρα πολύ από όλα αυτά...Συζητήστε με ηρεμία και βρείτε την δική σας χρυσή τομή...Άλλωστε για να είστε ακόμα εδώ κάτι λέει αυτό...Να είστε απόλυτα περήφανοι που τα καταφέρατε...και όλα θα πάνε καλά!!!!Όσο για σας οι οποίοι βρίσκεστε στην αρχή να θυμάστε ότι με το να κλαίτε την μοίρα σας δεν βγαίνει απολύτως τίποτα(κυρίως για τις κοπέλες αυτό)...Ηρεμήστε...Θα είναι σίγουρα δύσκολο,αλλά όχι ακατόρθωτο...Στηρίξτε όσο πιο πολύ μπορείτε τόσο τους αγαπημένους σας,όσο και τους ίδιους σας τους εαυτούς...Πάρτε βαθιά αναπνοή και.....καλό σας ταξίδι!!!!!!!!!!!!!</span></p><p><strong>Υστ</strong>:Έστω και καθυστερημένα θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους σας χρόνια πολλά,γλυκά και καραμελένια...με υγεία τόσο σωματική,όσο και ψυχική...με ευτυχία...και με ειρήνη στον κόσμο!!!!!!!!!!!!!!!!!Να 'μαστε καλά πάντα ν'ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε....</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-5653564700555581261?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-36907664478548948612008-12-19T08:36:00.005+02:002009-04-29T14:00:52.927+03:00Σε σκέφτομαι..Συνέχεια,αέναα και καραμελένια...Επιτέλους ΖΩ!!!Τόσους μήνες κόντεψα να τρελλαθώ Αγάπη μου..Μου έλειπες πάρα μα πάρα πολύ..Ένιωσα πιο πολύ φοβισμένη από ποτέ ότι θα χωρίσουμε...ότι θα σε χάσω και την ίδια στιγμή θα χαθώ κι εγώ στην πιο απύθμενη και σκοτεινή άβυσσο...Ακόμα και που γύρισες συνέχισα να φοβάμαι η ανόητη...Να φοβάμαι ότι όχι δεν μπορεί να είναι όλα καλά...να τέλειωσαν τα βάσανά μας..Μετά από τόσα χρόνια απόστασης δυσκολεύτηκα να πιστέψω ότι τελείωσε...Σε λατρεύω καρδούλα μου...Σε λατρεύω...Προσπάθησα με όλες μου τις δυνάμεις να σε στηρίξω και θα συνεχίσω να προσπαθώ για πάντα!!!Να σου δίνω πάντα λόγους για να είσαι ερωτευμένος μαζί μου όπως είμαι και γω μαζί σου ματάκια μου...Σε κοιτάζω και νιώθω ότι απλά ο Θεός για μένα είσαι εσύ!!!Ήμουν ανόητη τον τελευταίο καιρό...Έπρεπε να το έχω χειριστεί διαφορετικά το όλο θέμα...Όμως Αγάπη μου συγχώρα με...Συγχώρα με μάτια μου γιατί εγώ δεν πρόκειται να με συγχωρήσω ΠΟΤΕ που δεν σε στήριξα ακόμα περισσότερο...'Εσπασες κι έσπασα κι εγώ Αφέντη μου...Τόσα χρόνια μακριά..το τελευταίο μονοπάτι ήταν και το πιο δύσβατο καρδούλα μου....Γεμίσαμε πληγές αλλά τα καταφέραμε ρε γαμώτο...Πέρασα τον εαυτό μου από σαράντα χιλιάδες κύματα ..Πόνεσα πάρα πολύ Δημήτρη μου..Πόνεσα όπως δεν έχω πονέσει ποτέ σε όλη μου τη ζωή...Θέλω να τα ξεχάσω όλα αυτά...Να τα αφήσω πίσω να μην τα θυμάμαι...Δεν μπορώ όταν τα σκέφτομαι πεθαίνω από τη θλίψη...Θα προσπαθήσω να σε στηρίξω τώρα κι ας τελειώνει...Σε καταλαβαίνω που θέλεις να κάνεις ένα σωρό πράγματα...Ανέκαθεν ήσουν και θα είσαι πολυπράγμων άνθρωπος...Έρχονται κάτι ώρες που νευριάζω λιγάκι γιατί έχω ανάγκη να αράξουμε και στο δικό μου περιβάλλον αλλά σε καταλαβαίνω γιατί τόσο καιρό δεν είχες αυτή την πολυτέλεια κι εδώ που τα λέμε ούτε και τώρα την έχεις...Θα κάνω υπομονή ματάκια μου...Με κολακεύει πολύ που έχεις ανάγκη την παρουσία μου...Σκέφτομαι ότι θα μείνουμε μαζί κι επιτέλους θα ζήσουμε όπως θέλουμε πραγματικά!!!!Έρχονται στο μυαλό μου στιγμές όπου εγώ θα δημιουργώ στο βασιλειό μου νόστιμα πιάτα για μας τους δυο κι εσύ θα ασχολείσαι με το να κρατάς αναμμένη την φωτιά στο τζάκι...Στιγμές ηρεμίας όπου κανείς δεν θα φωνάζει..Δεν θα ακούγονται βαριά λόγια σπίτι μας καρδούλα μου...Θα με κλείνεις στην αγκαλιά σου τα βράδια και θα με νανουρίζεις με εκείνη την υπέροχη χροιά της φωνής σου...Θα μου γυρνάς την πλατούλα και θα σε παίρνω αγκαλιτσα για να μην μου κρυώνεις...Δεν υπάρχει ούτε θα υπάρξει ποτέ άλλος άντρας για μένα...Δεν έχεις ιδέα πόσο Σ'ΑΓΑΠΑΩ!!!!!!!!!!!Συγνώμη για όλες αυτές τις στιγμές που σε έπρηξα...Δεν ήξερα πως να το χειριστώ ρε γμτ...Δεν ήξερα...Προσπάθησα όμως...Η σχέση μας δεν είναι μια συνήθεια...Πολύ απλά εγώ δεν έχω ζωή μακριά σου...Δεν ξέρω τι άλλο να γράψω..Θα σου πω μόνο ότι θα σε λατρεύω για μια ολόκληρη ζωή!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-3690766447854894861?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-19804222948672845002008-11-28T12:28:00.002+02:002008-11-28T12:46:00.380+02:00Ο Νοέμβρης σιγά-σιγά φτάνει προς το τέλος του και τα Χριστούγεννα μας γνέφουν συνωμοτικά από την γωνία...Το κρύο γίνεται βαρύτερο προς μεγάλη μου χαρά γιατί προμυνύονται ακόμα περισσότερες αγκαλιές μπροστά στο αναμμένο τζάκι...Λοιπόν επειδή η ατμόσφαιρα σηκώνει κατί άκρως γιορτινό και σοκολατένιο το Σώμα που όχι μόνο χορεύει αλλά μαγειρεύει κιόλας έψαξε και βρήκε την πιο ΣΟΚΟλασμένη συνταγή για σοκολατόπιτα...Την έφτιαξα και ήταν απλώς όνειρο...Σας την παραδίδω κι εύχομαι να την απολαύσετε όπως κι εγώ με πολλέσ αγκαλιές,φιλιά και ταίσμα στο ενδιάμεσο...<br /><br /><strong><span style="color:#cc0000;">ΥΛΙΚΑ</span></strong><br /><strong><span style="color:#ff0000;"></span></strong><br /><ul><li><strong><span style="color:#6600cc;">250 γρ βιτάμ</span></strong></li><li><strong><span style="color:#6600cc;">1 φλυτζάνι του τσαγιού αλεύρι(κοσκινισμένο)</span></strong></li><li><strong><span style="color:#6600cc;">1 φλυτζάνι του τσαγιού ζάχαρη</span></strong></li><li><strong><span style="color:#6600cc;">5 αυγά</span></strong></li><li><strong><span style="color:#6600cc;">500 γρ σοκολάτα γάλακτος </span></strong></li><li><strong><span style="color:#6600cc;">100 γρ κουβερτούρα</span></strong></li><li><strong><span style="color:#6600cc;">1 φλυτζάνι του τσαγιού κρέμα γάλακτος</span></strong></li></ul><p><strong><span style="color:#cc0000;">ΕΚΤΕΛΕΣΗ</span></strong></p><p><strong><span style="color:#6600cc;">Χτυπάμε τα αυγά με τη ζάχαρη να ενωθούν καλά,στη συνέχεια προσθέτουμε το βιτάμ και τη σοκολάτα γάλακτος αφού την έχουμε λιώσει.Χτυπάμε καλά για να ενωθούν και στη συνέχεια προσθέτουμε και το αλεύρι...Βάζουμε το μείγμα μας σε βουτυρωμένο στρογγυλό ταψί με διάμετρο περίπου 32 και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 για 20 λεπτά περίπου ανάλογα με το φούρνο..</span></strong></p><p><strong><span style="color:#6600cc;">Μόλις ψηθεί,την χαράζουμε και σε ένα κατσαρολάκι ζεσταίνουμε τη κρέμα γάλακτος και μόλις ζεσταθεί ρίχνουμε την κουβερτούρα και ανακατεύουμε να λιώσει....Περιχύνουμε την πίτα μας και την αφήνουμε να πιει το γλάσο που μόλις φτιάξαμε...Κι είναι έτοιμη!!!Καλύτερα στο γλάσο να χρησιμοποιήσετε κουβερτούρα γάλακτος που κυκλοφορεί τώρα στα Σούπερ Μάρκετ...</span></strong></p><p><strong><span style="color:#6600cc;"></span></strong> </p><p><strong><span style="color:#ff6600;">Την υπέροχη αυτή συνταγή την βρήκα στο <<Συνταγές της Παρέας >>και θα ήθελα να ευχαριστήσω αυτά τα παιδιά για τις υπέροχες συνταγές τους...Φτιάξτε τη και θα με θυμηθείτε...κι αν όντως ισχύει ότι ο έρωτας περνάει από το στομάχι είμαι σίγουρη ότι ο καλός μου με ξαναερωτεύτηκε!!!χεχε!!!</span></strong></p><p><strong><span style="color:#6600cc;"></span></strong> </p><strong><span style="color:#009900;"></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-1980422294867284500?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-57623947448929712132008-11-16T11:44:00.005+02:002009-04-29T14:01:13.451+03:00Νιώθω ότι επέστρεψα..Ακριβώς επειδή επέστρεψες εσύ...Τόσο καιρό δεν ζούσα...Έβλεπα τα πάντα μέσα από μια βαριά κουρτίνα...Μια κουρτίνα που όλα τα παραμόρφωνε σε τρομερά άσχημο βαθμό...<br />Ένιωσα πιο μόνη από ποτέ..Άρχισα να πιστεύω ότι είσαι ένα τέλειο δημιούργημα της φαντασίας μου...Ένα πλάσμα μυθικό που κατοικεί στα ονειρά μου...Οι στιγμές μας μακρινό παρελθόν...Ένα παρελθόν χρωματιστό κι αέναα χαρούμενο...Μετά σκοτάδι...Βαρύ,πυκνό κι αδιαπέραστο σκοτάδι...Ένα τούνελ μακρύ κι απροσπέλαστο...Το μυαλό να παίρνει επικίνδυνες στροφές...<br />Σ'αγαπάω πιο πολύ από την ζωή μου..Ώρες ώρες νιώθω ότι δεν έχεις έρθει...ότι θα ξυπνήσω και θα είμαι πάλι μόνη χωρίς εσένα...<br /><br />Σου ζητάω να μου μιλάς για να βυθίζομαι στη ζεστή χροιά της φωνής σου...Νιώθω ότι σε ερωτεύομαι από την αρχή, ακόμα πιο δυνατά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-5762394744892971213?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-60511152513304893892008-11-05T08:52:00.005+02:002008-11-05T11:31:30.143+02:00Το σώμα επέστρεψε στον μπλογκόκοσμο γεμάτο χαρά και υποσχέθηκε πάνω από όλα στον εαυτό του να γράφει πιο συχνά...Για του λόγου το αληθές λοιπόν παίρνω αμπάριζα και βγαίνω,αμπεμπαμπλόμ του κειθεμπλόμ μπλιμ μπλομ και ούτω καθεξής και ξεκινάω...<br /> Χθες το απόγευμα καθώς ετοιμαζόμουν να βγω, σκόνταψα πάνω στην ανοιχτή τηλεόραση..έψαχνα το τηλεχειριστήριο για να την κλείσω όταν είδα την συγκεκριμένη διαφήμιση..Μια ωραία γυναίκα κατόρθωσε να ετοιμαστεί μόλις(ω του θαύματος)σε 5 λεπτά με την θαυματουργή λακ γνωστής εταιρείας καλλυντικών...Και όχι μόνο έλυσε το στγκεκριμένο μείζον πρόβλημα αλλά σας πληροφορώ ότι το μότο της διαφήμισης ήταν ότι τώρα όλα είναι δυνατά όπως το να βρεις τον τέλειο άντρα και να τον κρατήσεις για πάντα δικό σου...Και όλα αυτά μόλις με μία λακ...Α ρε κατακαημένη Γεωργία Βασιλειάδου που παιδευόσουν με τις γλάστρες για να τσακώσεις τους γαμπρούς...Ή εσύ Κατινάκι μου από τις Μάγισσες της Σμύρνης που έτρεχες στους γυαλούς για να μελετήσεις το Κοράνι και να φτιάξεις τα λιώματα και τα μπουγιούμια...Τώρα η τεχνολογία έχει προχωρήσει..με μία λακ αλλά και με άλλα θαυματουργά επιτεύγματα όπως κραγιόν,μολύβια ματιών,τσάντες και παπούτσια ,η κάθε γυναίκα μπορεί να παντρευτεί τον εκλεκτό της καρδιάς της...<br /> Η ίδια ακριβώς κατάσταση ισχύει και για τους εκπρόσωπους του άλλου φύλου...After shaves,κολώνιες,αποσμητικά,γρήγορα αυτοκίνητα και ακριβά πουκάμισα βρίσκονται καθημερινά στην υπηρεσία του σύγχρονου άντρα προκειμένου να κατακτήσει την γυναίκα των ονείρων του και κατά συνέπεια την εκτίμηση των γύρω του ...<br /> Τι γίνεται ρε παιδιά;;;Γιατί μας παρουσιάζουν σαν ελαφρόμυαλα όντα χωρίς προσωπικότητα;;;Γιατί τα μόνα βιβλία που διαφημίζουν είναι κάτι άνοστα σύγχρονα άρλεκιν και τα φιρμάτα μαγαζιά της παραλιακής;;;Αυτός είναι ο σύγχρονος τρόπος ζωής;;;Να είμαστε εντυπωσιακοί και να διασκεδάζουμε όλοι μαζί σωριδόν;;;Μία μεταγενέστερη άποψη εφάμιλλη του ότι φάμε,ότι πιούμε κι ότι αρπάξει ο κώλος μας;;;Αυτοί είμαστε ρε γαμώτο;;;Μία μόδα είναι ο χαρακτήρας μας;;;Σίγουρα όλοι μας θέλουμε να αρέσουμε στον σύντροφό μας,προσωπικά είμαι πάρα πολύ κοκκέτα αλλά δεν κινείται η ζωή μου γύρω από έναν καθρέφτη, ούτε και κάθε πρωί βγαίνω από το σπίτι σαν να πρόκειται να πάω σε δεξίωση...<br /> Δεν ξέρω ίσως να το βλέπω λάθος εγώ τελικά..ίσως να είμαι εγώ πολύ ρομαντική...αλλά τουλάχιστον θέλω να πιστεύω ότι δεν περιμένω καμία λακ για να με μεταμορφώσει σε είδωλο του sex,ούτε στήνομαι ώρες σε ένα κλαμπ με ένα ποτό στο χέρι προσποιούμενη ότι διασκεδάζω όσο ποτέ στη ζωή μου...Πηγαίνω στα κουτούκια μου κι αράζω να πιω το κρασάκι μου ήρεμα κι ανθρώπινα...Το θέμα είναι να ζεις όπως θέλεις εσύ κι όχι όπως σου επιβάλλει το κάθε σαχλό μέσο ενημέρωσης!!!Αν γουστάρεις τα μπουζούκια ναι να πας!!!Αλλά να το θες εσύ πραγματικά κι όχι να ακολουθείς το κοπάδι...<br /><br /> Όπως πολύ σωστά έχει πει ο <a href="http://xiliakommatia.blogspot.com/">Balidor</a> το lifestyle είναι μοναδικό..Σε κάνει από μηδενικό νούμερο...<br /><br />Εύχομαι να αλλάξουν όλα αυτά..Να ΄κάνουμε πράγματα που πραγματικά τα γουστάρουμε και μέσα από αυτά να γινόμστε καλύτεροι και πάντα να ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε...<br /><br />Σας φιλώ και καλό μας μήνα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-6051115251330489389?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-91716189138459953392008-11-03T12:33:00.007+02:002009-04-29T14:01:35.914+03:00<strong><span style="color:#000000;">Ξεροί καημοί και νερό θαλασσινό </span><br /><span style="color:#000000;">το σώμα σου κόλλησε στο σώμα μου </span><br /><span style="color:#000000;">με τον πανσέληνο πόνο του χειμώνα.</span><br /><span style="color:#000000;">Ακούς νερά που χύνονται στα μέσα των ποδιών σου</span><br /><span style="color:#000000;">Ανάμεσα στα όνειρα σπαράζει η ζωή μας, </span><br /><span style="color:#000000;">ανάμεσα στα όστρακα παφλάζει η καρδιά μας</span><br /><br /><br /><span style="color:#000000;">Άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός </span><br /><span style="color:#000000;">δικός μου και ο Αύγουστος</span><br /><span style="color:#000000;">με τις μεγάλες μνήμες. </span><br /><span style="color:#000000;">λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός</span><br /><span style="color:#000000;">θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός.</span></strong><br /><br /><br /><strong><span style="color:#000000;">Πάνω από την θάλασσα, στη μεριά του ανέμου<br />στα μαύρα ντύνεσαι κι ανοίγεις το σκοτάδι<br />σηκώνεις τα άστρα σε χορό<br />και το κορμί μου σ' άγριο ποτάμι.<br /><br /><br />Άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός<br />δικός μου και ο Αύγουστος με τις μεγάλες μνήμες.<br />λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός<br />θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός!!!!</span></strong><br /><br /><span style="color:#cc0000;"><strong>Για σένα...</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-9171618913845995339?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-18206214791338621582008-10-23T11:24:00.002+03:002008-10-23T12:19:21.915+03:00Ζούμε στην εποχή του φόβου..Ο άνθρωπος καθημερινά προσπαθεί να οχυρώσει το κάστρο του εαυτού του, προκειμένου να μην γίνεται έρμαιο στα νύχια της αβεβαιότητας...<br /> Δεν ξέρω αν έχετε παρατηρήσει ότι όλοι φοβόμαστε να παραδεχτούμε ότι είμαστε καλά και να αφεθούμε να το απολαύσουμε..Όταν βρισκόμαστε σε μία δύσκολη θέση ή διανύουμε μία περίοδο με έντονους προβληματισμούς τότε είμαστε μέσα στα νερά μας και κολυμπάμε μια χαρά...Κλαιγόμαστε κιόλας στους γύρω μας ότι όλα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο και προχωράμε..Μόλις όμως λυθεί το εκάστοτε πρόβλημα,τότε μας πιάνει ο φόβος ότι όχι δεν μπορεί να μου πηγαίνουν όλα καλά,κάτι παίζεται πίσω από την πλάτη μου..Για να είμαι καλά τώρα θα με βρει μία τρομερή συμφορά αργότερα...Προκαλούμε τότε μόνοι μας κακές σκέψεις στον εαυτό μας για να έχουμε κάτι να μας απασχολεί βρε αδερφέ...Μην μας πει τον πόνο του ο εξάδελφος Λάκης κι εμείς να μην μπορούμε να τον ταπώσουμε με το <<Μιλάς κι εσύ;;;Εγώ να δεις τι τραβάω...>>!!!<br /> Τι γίνεται ρε παιδιά;;;Είμαστε ήρωες σε καμιά καθημερινή σειρά των επτά και δέκα σε σενάριο Νίκου Φώσκολου;;;Μήπως τελικά τους γουστάρουμε τους κινδυνολόγους και τα ανόητα λογυδριά τους;;;Όχι ε;;;Εμείς έχουμε πάιδεία, καλλιέργεια κι επίπεδο,διαβάζουμε ψυχολογία και παγκόσμια λογοτεχνία...Πως τολμώ εγώ ένα ανόητο χορευτιάρικο μπλογκοκόριτσο να μας αμφισβητώ;;;Να τα βράσω όλα μας τα κατορθώματα όταν δεν μπορούμε να απολαύσουμε τον ήλιο,τη φύση και φυσικά τον έρωτα..Όταν μας είναι αδύνατον να πιούμε έναν καφέ ή ένα ποτήρι κρασί με την ηρεμία μας...Καταντήσαμε να φοβόμαστε την ευτυχία παρόλο που την αναζητάμε με νύχια και με δόντια..Κι όταν αυτή περάσει από το φτωχικό μας εμείς της κλείνουμε την πόρτα γιατί νομίζουμε ότι είναι η μιζέρια μεταμφιεσμένη...<br /> Βαρέθηκα...Ναι ρε είμαι καλά γιατί να φοβάμαι να το παραδεχτώ ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό;;;Γιατί μετά από ένα γέλιο μέχρι δακρύων να εύχομαι <<Αχ!!!Σε καλό να μας βγει>>...κι ερωτώ:Γιατί να μην μας βγει σε καλό;;;Δεν θα καταντήσω εγώ μίζερη να φοβάμαι ακόμα και τη σκιά μου...Δεν θα χαλάσω κι άλλες στιγμές μαζί σου αγάπη μου επειδή φοβάμαι να πιστέψω ότι όλα είναι καλά!!!!Ναι σήμερα θα σου μαγειρέψω το πιο νόστιμο φαγητό που δοκίμασες ποτέ και με ένα ποτήρι καλό κρασί θα αφεθώ να απολαύσω την αγαπημένη μας σειρά γερμένη στην αγκαλιά σου...Τόσο απλό κι όμως τόσο μα τόσο όμορφο...<br /><br />Μην φοβάστε την ευτυχία!!!Γιατί πολύ απλά αδικείτε τον εαυτό σας....Να θυμάστε ότι οι φόβοι μας είναι δικό μας δημιούργημα, κι έχουν τόση σημασία όση έμεις διαλέγουμε να τους δώσουμε!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-1820621479133862158?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-20709601585236056552008-09-21T10:37:00.004+03:002009-04-29T14:01:55.775+03:00<span style="FONT-WEIGHT: bold">Έχω δυόμιση μήνες να σε δω..Να καθραφτιστώ στη καστανή λίμνη των ματιών σου..Να με κλείσεις στην αγκαλιά σου και να νιώσω ότι τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά...Να αγγίξεις με τα χείλη σου τα δικά μου χαριζοντάς μου τη μεγαλύτερη χαρά...</span><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">Θέλω να κάνουμε όλα αυτά που κάναμε μαζί..Ξενύχτια σε ροκάδικα και κουτούκια μέχρι το πρωί..Βόλτες σε καφετέριες,θέατρα και σινεμά...Δεν μπορώ άλλο μόνη μου...Δεν μπορώ μου λείπεις πάρα πολύ...κοιτάω τις φωτογραφίες σου κι η απουσία σου με καίει σαν πυρωμένο σίδερο...Σε είδα χθες στην κάμερα και πόναγα τόσο που δεν μπορούσα να σ'αγγίξω...Να αγγίξω τα μαγουλάκια σου,να σε φιλήσω,να σε προστατεύσω με τα δυο μου χέρια για να μην μου κρυώνεις...να σε πάρω αγκαλιά για να μην μου βλέπεις άσχημα όνειρα...Τόσο καιρό χώρια κι όμως ούτε για μια στιγμή δεν μπόρεσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσένα!!!Σε περιμένω με τη μεγαλύτερη προσμονή που μπορεί να νιώσει ο άνθρωπος!!!Σε περιμένω για να φτιάξουμε ένα παραμύθι που δεν θα έχει τέλος!!!Δεν με νοιάζει αν με πουν ρομαντική κι ηλίθια που πιστεύω στον αιώνιο έρωτα!!!ΟΧΙ ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ!!!!Γιατί μόνο εγώ κι εσύ ξέρουμε τρία χρόνια τώρα στην απόσταση πως περιμένουμε ο ένας τον άλλο!!!!Φοβάμαι τόσο πολύ να μην μου πάθεις τίποτα!!!Έρχονται κάτι τρομερές ώρες που φοβάμαι ότι δεν θα είμαστε ερωτευμένοι όταν θα γυρίσεις σε λίγο καιρό!!!Αλλά μετά σκέφτομαι τα μάτια σου και τα δακρυά μου με πείθουν ότι δεν θα είναι έτσι!!!Τόσο καιρό είμαι μόνη μου και προσπαθώ να μην μιλάω πολύ σε άλλους παρά μόνο σε σένα για όλα αυτά!!!Αλλά δεν μπορώ έσπασα!!!Σε χρειάζομαι δίπλα μου πιο πολύ από κάθε φορά!!!Δεν μπορώ σε σκέφτομαι συνέχεια αγάπη μου!!!Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο εκτός από σένα!!!Κοιμάμαι και ξυπνάω με το όνομα σου στα χείλη μου...Είσαι συνέχεια μέσα στο μυαλό μου!!!Έφυγες καλοκαίρι κι έχει έρθει το φθινόπωρο κι εσύ το κρύο δεν το αντέχεις καρδούλα μου!!!!Κι εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να σε ζεστάνω ρε γαμώτο τίποτα!!!!!!Είμαι καθηλωμένη εδώ πέρα και δεν μπορώ να κάνω τίποτα!!!Ξέρω ότι τα βασανά μας σε λίγο καιρό θα τελειώσουν και μόνο γι'αυτό ζω κι αναπνέω ακόμη!!!!Απλά έσπασα, δεν μπορώ άλλο θέλω αγκαλιά ρε γαμώτο!!!Θέλω να σου μαγειρέψω,να σε περιποιηθώ!!!Να σου κάνω όλα τα χατίρια,να είμαι σκλάβα σου παντοτινή κι εσύ αφέντης και διαφεντευτής του είναι μου!!!!Στα χέρια σου γίνομαι υγρό στοιχείο..Παίρνω το σχήμα που θα μου δώσεις εσύ κι όχι επειδή είμαι ένα άβουλο πλάσμα χωρίς προσωπικότητα, αλλά επειδή γινόμαστε ένα!!!Ένα νόμισμα με δύο όψεις που η μία συμπληρώνει την άλλη...Κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει καλύτερα από σένα,κανείς δεν μπορεί να με νιώσει πιο πολύ από σένα!!!Δεν νιώθω καλά χωρίς εσένα...Θέλω να γυρίσεις να κάνουμε τον κόσμο όμορφο μάτια μου χρυσαφένια!!!Ακόμα και τις ώρες που τσακωνόμαστε<br />όπως έχεις πει, είμαστε ζευγάρι που αγαπιέται κι αγαπιέται πολύ μάτια μου!!!!Πάρα μα πάρα πολύ...Δεν μπορώ να αντικρίσω το κόσμο όταν δεν είσαι δίπλα μου γιατί πολύ απλά ο κόσμος μου είσαι εσύ!!!</span><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">Δεν ξέρω τι άλλο να σου γράψω..Τι άλλο να σου πω...Τα υπόλοιπα θα σου τα πουν τα μάτια μου κι οι πράξεις μου!!!Είμαι δική σου για πάντα!!!</span><br /><br /><br />ΥΣΤ:Ευχαριστώ όλους σας όσους θα το διαβάσετε προκαταβολικά για την ανοχή στο ξέσπασμά μου...Το ξέρω ότι σας έχω συνηθίσει σε αισιόδοξα κείμενα,αλλά είμαι άνθρωπος κι ήθελα να τα βγάλω από μέσα μου και να τα μοιραστώ μαζί σας!!!Να περνάτε καλά και καλή βδομάδα μας!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-2070960158523605655?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-35423226878672687952008-08-30T21:18:00.006+03:002008-08-30T21:28:04.558+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/SLmPEfxYR1I/AAAAAAAAABw/eVjmmFs-vfc/s1600-h/89306378du2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/SLmPEfxYR1I/AAAAAAAAABw/eVjmmFs-vfc/s320/89306378du2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240376948833142610" border="0" /></a><br />Λένε ότι μία εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις...Στην περίπτωση της εν λόγω εικόνας... αντικατοπτρίζονται ολόκληρα δοκίμια...Δεν θα πω τίποτε άλλο...Απλά και μόνο το εξής:καλός ο τεχνολογικός οργασμός αλλά μηπώς είναι ο μοναδικός που υπάρχει στα περισσότερα σπίτια;;;;;;;;Για σκεφτείτε το.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-3542322687867268795?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-58941541139330327182008-08-29T23:26:00.007+03:002009-04-29T14:02:23.382+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/SLhbhw30BpI/AAAAAAAAABY/t3OL-USU0ew/s1600-h/i-miss-you-in-petals-greek-2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240038802058380946" style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; CURSOR: pointer" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/SLhbhw30BpI/AAAAAAAAABY/t3OL-USU0ew/s320/i-miss-you-in-petals-greek-2.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,204,51)"><span style="COLOR: rgb(0,0,0)"><br /><br /><br />Θα σε περιμένω για όσο χρειαστεί..Γιατί εσύ είσαι ο αέρας που μου δίνει ζωή...Χωρίς εσένα δεν υπάρχω...Δεν ζω...Σ'ευχαριστώ για όλα αυτά τα υπέροχα συναισθήματα που μου χαρίζεις...Για όλες αυτές τις μαγικές στιγμές...Να κοιμάσαι ήσυχος αφέντη μου...Η σκέψη μου σε προστατεύει από κάθε κακό...Σε περιμένω για να κάνουμε το κόσμο παραμύθι...Το δικό μας παραμύθι...<br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-5894154113933032718?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-61235403959528690982008-08-04T14:30:00.006+03:002008-08-04T15:21:42.232+03:00Ίσως να το έχετε παρατηρήσει κι εσείς...Η ευγένεια τείνει να γίνει σαν το τέρας του Λόχνες...Να έχουν ακούσει όλοι γι'αυτήν αλλά κανείς να μην την έχει συναντήσει προσωπικά...Τι θέλω να πω γι'αυτό;;;Παίρνω αμπάριζα και βγαίνω λοιπόν για να σας εξηγήσω...<br />Από το πρωί που θα ξεκινήσεις την ημέρα σου θα βρεις ελάχιστους ανθρώπους που να έχουν την θέληση να σε εξυπηρετήσουν ή έστω να σε αντιμετωπίσουν με την ελάχιστα δυνατή καλή διάθεση..Αντιθέτως όλοι είναι στο κόσμο τους,λες κι είναι οι μόνοι που έχουν προβλήματα,και σου απευθύνουν το λόγο το λιγότερο με αγένεια...Μπαίνεις για παράδειγμα σε ένα ταξί να πας στην δουλειά σου...Κάθεσαι στο κάθισμα και λες με χαμόγελο:Καλημέρα και καλή εβδομάδα...κι ο άλλος δεν σου απαντάει καν και μετά από κανά δυο λεπτά σου πετάει ένα ξερό καλημέρα λες και θα φορολογηθεί αν το πει με καλή διάθεση...Πας στη δουλειά σου κι ενώ είσαι πρόθυμος για καθετί προκειμένου να εξυπηρετήσεις τον οποιοδήποτε εκείνος να σου μιλάει αγενέστατα...Πας να πεις το πρόβλημά σου σε κάποιον και τελικά πριν τελειώσεις καταλήγεις όχι μόνο να μην έχεις βρει λύση αλλά να ακούς το πρόβλημα του άλλου που σε έχει διακόψει...Κι ερωτώ γιατί τέτοια συμπεριφορά ρε παιδιά;;;<br />Δεν είμαι από τους ανθρώπους που είναι μόνιμα μέσα στη τρελλή χαρά..Αλλά τουλάχιστον προσπαθώ να είμαι ευγενική όταν μου λένε μια καλημέρα και να ανταποδίδω...Πώς έχουμε καταντήσει έτσι;;;Δηλαδή όποιος έχει ένα πρόβλημα πρέπει να κλείνετε στο καβούκι του και να απομονώνεται;;;Ωραίες ανθρώπινες σχέσεις έχουμε και σε ωραίο κόσμο θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας...<br />Την επόμενη φορά που κάποιος θα σας μιλήσει άσχημα απλά χαμογελάστε και φύγετε...Γιατί πολύ απλά εκείνος εξευτελίζεται κι όχι εσείς...Τώρα αν εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές είσαι από την αντίπερα όχθη απλά θυμήσου ότι προβλήματα έχουμε όλοι μας αλλά δεν φερόμαστε έτσι...Όταν νιώσεις πως έχεις νεύρα πάρε τον χρόνο σου,ηρέμησε και μετά επικοινώνησε με όποιον θέλεις...Σε μένα τουλάχιστον πιάνει τις περισσότερες φορές...Τουλάχιστον προσπαθώ...<br />Και να θυμάστε,,Δεν φορολογείστε για μια καλή κουβέντα που θα πείτε...Χαμογελάστε...Η ζωή είναι ωραία και τα προβλήματα έχουν πάντα την σημασία που εμείς θα τους δώσουμε...<br /><br />Τα σέβη μου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-6123540395952869098?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-52727765261396729772008-07-30T15:21:00.007+03:002008-12-09T14:19:27.538+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/SJBjzX6QnrI/AAAAAAAAABA/Yon7Q6KwwMg/s1600-h/eros.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5228788901619998386" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/SJBjzX6QnrI/AAAAAAAAABA/Yon7Q6KwwMg/s320/eros.jpg" border="0" /></a><br /><div>Θέλω να αφιερώσω το τραγουδάκι που ακολουθεί στον άνθρωπό, που χωρίς υπερβολές ότι είμαι αλλά και αυτά που ευελπιστώ πως θα γίνω κάποια στιγμή τα χρωστώ σ'εκείνον...Θέλω να του πω ευχαριστώ για όλα,που είναι δίπλα μου ουσιαστικά παρά την χιλιομετρική μας απόσταση και να του ευχηθώ καλό κουράγιο με μένα που έμπλεξε...Α!!!και για να σας προλάβω...Δεν έχουμε επέτειο..Απλά ήθελα να του δείξω την αγάπη μου και το πόσο μου λείπει...Το τραγουδάκι είναι ένα απο τα αγαπημένα μας και είναι του Θανάση Παπακωνσταντίνου απο τον καινούργιο του δίσκο...Είναι η ιστορία του Φορτίνο Σαμάνο που καπνίζει το τελευταίο του τσιγάρο πριν να εκτελεστεί...<br /><br /><br />Ο Φορτίνο Σαμάνο καπνίζει και σκέφτεται:<br /><span style="color:#993399;">«Είμ' ό,τι δεν έζησα. Είμαι η βροχή που θα 'ρθει<br />να δροσίσει άγνωστων γυναικών το κορμί.<br />Βράδυ, στα κρεβάτια τους, θα στενάζουν ξαναμμένες:<br />«Ποιος Σαμάνος έφερε τούτη τη βροχή;»<br /></span>Ο στρατιώτης με τ' όπλο σημαδεύει και σκέφτεται:<br /><span style="color:#990000;">«Με μια κίνηση απλή θα του κλέψω ό,τι έχει ζήσει.<br />Είμαι ένας μικρός θεός, είμ' ένα στοιχειό.<br />Πάνω από το αίμα του, αύριο εδώ, την ίδια ώρα,<br />ερπετά θα σέρνονται, όπως κάνω κι εγώ».<br /></span>Το τελευταίο τσιγάρο κι εκείνο σκέφτεται:<br /><span style="color:#006600;">«Θα γίνω γέλιο να κρυφτώ σε παιδιά που ξεφαντώνουν.<br />Ο καιρός θα χάνεται, ώσπου κάποιο απ' αυτά<br />θα φωνάξει liberta! Kι όπως θα κοιτάει τις κάννες,<br />θα βρεθώ στα χείλη του σαν τσιγάρο ξανά».</span><br /><span style="color:#006600;"></span><br /><span style="color:#006600;"></span><br /><span style="color:#ff6666;">Έχω ακόμη μέσα στα μάτια μου εσένα να κινείσαι με τον ρυθμό της μουσικής με βλέμμα γλυκό και με χαμόγελο στα χείλη...Μην μου αλλάξεις ποτέ...Για κανέναν λόγο..Μείνε έτσι ρομαντικός κι ιδεολόγος κι έλα να κάνουμε τον κόσμο παραμύθι...Σ'ευχαριστώ για όλα...</span></div><div><span style="color:#ff6666;"></span> </div><div><span style="color:#ff6666;"></span> </div><div><span style="color:#000000;">ΥΣΤ:Μην περιμένετε επετείους και γιορτές για να δείξετε στον άλλο ότι τον αγαπάτε και τον νοιάζεστε..Κάντε του εκπλήξεις σε άσχετες φαινομενικά στιγμές και μην περιμένετε τον Άγιο Βαλεντίνο ή την Αγία Πουλχερία για να εκφραστείτε...Η αγάπη κι ο έρωτας είναι δώρα...Ας διατηρήσουμε την φλόγα αναμμένη...</span></div><div><span style="color:#000000;"></span> </div><div><span style="color:#000000;">Αυτά...Να είστε καλά και να εκφράζεστε...</span></div><div><span style="color:#000000;"></span> </div><div><span style="color:#ff6666;"></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-5272776526139672977?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-70917303255178481702008-07-29T14:11:00.008+03:002008-12-09T14:19:27.747+02:00Το σώμα επέστρεψε παιχνιδοχορευτιάρικο κι έχει όρεξη για πλάκες κι οτινανιστικές κουβέντες...Για του λόγου το αληθές λοιπόν θέλω να αφιερώσω τα παρακάτω στιχάκια που, γεννήθηκαν στο μυαλό μου σήμερα το πρωί καθώς περίμενα στην ουρά για να πληρώσω τον λογαριασμό του ΟΤΕ,στο πιο ξεχωριστό κομμάτι μου που πάντα με κάνει να γελάω με το έξυπνο κι αστείρευτο χιούμορ του...Ιδού λοιπόν τι είπε ο ποιητής...<br /><br /><span style="color:#009900;">Είσαι το φεγγάρι </span><br /><span style="color:#009900;">κι εγώ είμαι ο ήλιος</span><br /><span style="color:#009900;">είσαι το γαλόπουλο</span><br /><span style="color:#009900;">κι εγώ ο Μπαρμπα-Μπίλιος....</span><br /><span style="color:#009900;"></span><br /><span style="color:#ff0000;">Εγώ είμαι το σκαθάρι</span><br /><span style="color:#ff0000;">κι εσύ είσαι το τέζα</span><br /><span style="color:#ff0000;">είμαι η πατάτα</span><br /><span style="color:#ff0000;">κι εσύ είσαι η φριτέζα</span><br /><span style="color:#cc6600;"></span><br /><span style="color:#993399;">Εσύ είσαι ο Ταρζάν </span><br /><span style="color:#993399;">κι εγώ είμαι η τσίτα</span><br /><span style="color:#993399;">εσύ είσαι ο γύρος </span><br /><span style="color:#993399;">κι εγώ είμαι η πίτα</span><br /><span style="color:#993399;"></span><br /><span style="color:#000066;">Εσύ είσαι το τσίπουρο</span><br /><span style="color:#000066;">κι εγώ είμαι ο μεζές</span><br /><span style="color:#000066;">εσύ είσαι η πόρτα</span><br /><span style="color:#000066;">κι εγώ ο μεντεσές....</span><br /><span style="color:#000000;"></span><br />Ναι ξέρω ότι είναι εντελώς καμμένα...αλλά τι να κάνουμε...<br /><br />χιχι<br /><br />Σας διαβάζω όλους συχνά...Δεν σας ξεχνάω....<br /><br />Φιλιά σε όλους... <a href="http://4.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/SI7_Kr2BZ9I/AAAAAAAAAA4/flLilaUBzjQ/s1600-h/8.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5228396776456808402" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/SI7_Kr2BZ9I/AAAAAAAAAA4/flLilaUBzjQ/s320/8.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#ff0000;"></span><br /><span style="color:#ff0000;"></span><br /><span style="color:#ffcc33;"></span><br /><span style="color:#009900;"></span><br /><br /><p><span style="color:#009900;"></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-7091730325517848170?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-65261757127471169932008-06-08T13:19:00.001+03:002008-06-08T13:20:54.711+03:00<p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;">Ξέρω ότι τις τελευταίες μέρες έχω χαθεί...Παραπάνω από μερικές μέρες ίσως…Όμως τα γεγονότα που συνέβησαν και για να είμαι ακριβής ακόμα συνεχίζουν να συμβαίνουν δεν μου άφησαν περιθώριο για να μπορέσω να συνεχίσω τις ιστορίες των Κτελ Θεσσαλίας…Είχα σκοπό να συνεχίσω αλλά με αφορμή τα γεγονότα που σας προανέφερα θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις μου…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;">Τον τελευταίο καιρό όλα τα ζευγάρια που ξέρω είτε χωρίζουν είτε έχουν προβλήματα…Δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο οι άνθρωποι δεν μιλάνε πια ο ένας στον άλλο.. Παρατηρώ ότι έχουν ανοίξει ένα μέτωπο το οποίο μαίνεται μέρα-νύχτα χωρίς να ξέρουν καν ποιος είναι ο θύτης και ποιος το θύμα…Αν και υποπτεύομαι ότι οι ρόλοι εναλλάσσονται…Όλοι έχουν παράπονα αλλά κανείς δεν μπαίνει στο κόπο να τα εξηγήσει στον άλλο…Απλά απαιτούν ο άλλος να τους καταλάβει ως διά μαγείας…Και υπάρχει κι η περίπτωση του να μιλάς κι ο άλλος να σε συνδέει με οποιαδήποτε εξωτική χώρα επιθυμεί ο ίδιος μόνο και μόνο γιατί έχει βολευτεί σε μία κατάσταση και αρνείται να χάσει τη βολή του…Επιμένει λοιπόν στον στρουθοκαμηλισμό του με αποτέλεσμα εσύ στο τέλος που έχεις το πρόβλημα να τα παρατάς και να αναζητάς τη χαρά αλλού…Και μετά λένε και απορούν γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις πάνε κατά διαόλου…Μα πώς να πάνε καλά όταν όλοι αρνούνται να ακούσουν…Αλλά να ακούσουν πραγματικά…όχι έτσι για το θεαθήναι…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;">Μάθετε επιτέλους να συζητάτε…Έχετε καταντήσει τη μεγαλύτερη χαρά της ζωής, τον έρωτα, πεδίο μάχης με τραγικές και παράπλευρες απώλειες…Ας βάλουμε επιτέλους πάνω από όλα την αγάπη και την επιθυμία να κάνουμε τον άλλο ευτυχισμένο.. κι αν καυγαδίσουμε ας κάτσουμε με ένα ποτήρι κρασί να τα πούμε σαν άνθρωποι κι όχι σαν ορκισμένοι εχθροί…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;">Δεν τα κάνω όλα σωστά αυτό είναι το μόνο σίγουρο.. ΑΛΛΑ τουλάχιστον ΠΡΟΣΠΑΘΩ! ! !Μπούχτισα πια…θέλω να ακούσω ένα ευχάριστο νέο, να δω ανθρώπους να αγωνίζονται ο ένας για τον άλλο…να μην θεωρεί τον έρωτά του δεδομένο…γιατί τίποτα δεν είναι δεδομένο φίλοι μου...Βαρέθηκα να ακούω άσχημα μαντάτα…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;">Συγνώμη αν ξεσπάθωσα…Συνεχίζω να χορεύω κι εύχομαι να σας παρασύρω όλους στο χορό μου…Δεν σας ξεχνάω…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;">Να προσέχετε και να…ΜΙΛΑΤΕ!!!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-6526175712747116993?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-73253627659755150082008-04-10T22:39:00.005+03:002008-04-13T16:51:54.415+03:00<p class="MsoNormal"><span style="color: rgb(153, 51, 102);font-size:100%;" >Αφήνω για λίγο τις ιστορίες των ΚΤΕΛ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ προκειμένου να απαντήσω στην πρό(σ)κληση του<a href="http://ogeros2.blogspot.com/"> </a><a href="http://ogeros2.blogspot.com/">γέρου</a>…Μου τέθηκαν λοιπόν οι παρακάτω ερωτήσεις στις οποίες έσπευσα να απαντήσω…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="color: rgb(153, 51, 102);font-size:100%;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><strong>-Γιατί κλαις;<o:p></o:p></strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><strong><span style="font-weight: normal;"><span style=""> </span>Για να ξεσπάω..<o:p></o:p></span></strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><strong>-Γιατί δεν κλαις;<o:p></o:p></strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><strong><span style=""> </span></strong><strong><span style="font-weight: normal;">Γιατί κάποιες στιγμές νιώθω ότι δεν αξίζει…<o:p></o:p></span></strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><strong>- Πού είναι ο βάλτος;<o:p></o:p></strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style=""> </span>Στο τέλος των ονείρων μου…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><strong>Ποιος και πού είναι ο δεσμοφύλακας;<o:p></o:p></strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><strong><span style=""> </span></strong><strong><span style="font-weight: normal;">Είναι αόρατος και βρίσκεται παντού…<o:p></o:p></span></strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><strong>- Πού συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο;<o:p></o:p></strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><strong><span style="font-weight: normal;"><span style=""> </span>Τη συναντώ κάθε φορά που με ξαφνιάζω,οπότε συνεχίζω να με ψάχνω μπας και μ’ανακαλύψω…<o:p></o:p></span></strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><strong>- Περιφρονείς κάτι;<o:p></o:p></strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style=""> </span>Αυτούς που δεν κάνουν όνειρα…Και ακόμη περισσότερο αυτούς που κάνουν όνειρα και δεν προσπαθούν γι’αυτά….<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><strong>- Θα ερωτευόσουν για πάντα;<o:p></o:p></strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style=""> </span>Είμαι ήδη ερωτευμένη και θα προσπαθήσω να κρατήσω τη φλόγα αναμμένη για πάντα…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><strong>- Γιατί πουλιούνται τα «έργα τέχνης»;<o:p></o:p></strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style=""> </span>Γιατί έχουν ήδη πουληθεί οι δημιουργοί τους…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><strong>- Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την προηγούμενη ερώτηση;<o:p></o:p></strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style=""> </span>Αν πρόκειται όντως για τέχνη τότε ναι…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><strong><span style="" lang="EN-GB">- Do you remember revolution?<o:p></o:p></span></strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="EN-GB" style="font-size:100%;"><span style=""> </span></span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">Yes, but I don’t see another</span><span lang="EN-GB" style="font-size:100%;">….<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><strong>- Θα ανέβαινες ένα βουνό αν το επέβαλε το ωροσκόπιό σου;<o:p></o:p></strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style=""> </span>Όχι γιατί το ωροσκόπιό μου όλο δύσκολα μου βάζει…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><strong>-Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ' τον πάγο;<o:p></o:p></strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><strong><span style=""> </span></strong><strong><span style="font-weight: normal;">Αν η γιαγιά μου είχε ρόδες,θα ήταν τελικά πατίνι;;;<o:p></o:p></span></strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><strong>- Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;<o:p></o:p></strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style=""> </span>Όχι θα καθόμουν να με πιάσει…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><strong>- Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε απ΄το νόμο;<o:p></o:p></strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b><span style=""> </span></b></span><span style="font-size:100%;">Σαφώς και όχι…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><strong>- Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ΄την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν πρόκειται να σας συλλάβουν;<o:p></o:p></strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style=""> </span>Αν είχα το χέρι σου να με ζεσταίνει…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><strong>-Θα σκότωνες τον Μπους αν σου χάριζαν δέκα λαχταριστά εκλέρ;<o:p></o:p></strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><strong><span style=""> </span></strong><strong><span style="font-weight: normal;">Όχι γιατί πολύ απλά θα τον διαδεχτεί κάποιος άλλος, οπότε το μόνο που θα καταφέρω θα είναι να παχύνω από τα χιλιάδες εκλέρ που θα έχω φάει…Η λύση βρίσκεται στο μυαλό μας…<o:p></o:p></span></strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><strong><span style=""> </span>-Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τ΄αστέρια;<o:p></o:p></strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><strong><span style="font-weight: normal;"><span style=""> </span>Μόνο αν ήσουν ικανός να τα διακρίνεις…<o:p></o:p></span></strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><strong>- Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;<o:p></o:p></strong></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><span style=""> </span>ΌΧΙ…θα έπινα νερό από τα χείλη σου και θα χαμογελούσα…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;">….και δίνω τη σκυτάλη με τη σειρά μου στον </span><a href="http://xiliakommatia.blogspot.com/"><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">Balidor</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span></a><span style="font-size:100%;"><span style=""> </span>και στον <a href="http://panos-blog.blogspot.com/">Pano.</a>..<br /></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">M</span><span style="font-size:100%;">ε τις υγείες σας λοιπόν κύριοι…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b><o:p> </o:p></b></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-7325362765975515008?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-43783932726802280482008-04-02T14:30:00.001+03:002008-04-02T14:32:57.422+03:00<p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:100%;"><b><i><span style="color: rgb(204, 153, 255);font-family:Arial;" >Ένα παγωμένο χειμωνιάτικο βράδυ η φίλη μου η </span></i></b><b><i><span style="color: rgb(204, 153, 255);font-family:Arial;" lang="EN-US">RAZZ</span></i></b><b><i><span style="color: rgb(204, 153, 255);font-family:Arial;" lang="EN-US"> </span></i></b><b><i><span style="color: rgb(204, 153, 255);font-family:Arial;" >είχε την φαεινή ιδέα να συνεχίσω το έργο που εκείνη είχε ξεκινήσει…Καθότι ήταν φοιτήτρια στην Πάτρα έγραψε τις ιστορίες των Κτελ ΑΧΑϊΑΣ…Μου πρότεινε λοιπόν να γράψω τις ιστορίες των Κτελ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ,αφού όπως σας έχω ήδη πει σπουδάζω στη Λάρισα…Το τόλμησα λοιπόν και ιδού η πρώτη ιστορία…<o:p></o:p></span></i></b></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:100%;"><b><i><span style=";font-family:Arial;" ><o:p> </o:p></span></i></b></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:100%;"><b><i><span style=";font-family:Arial;" ><o:p> </o:p></span></i></b></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-size:100%;"><b><u><span style=";font-family:Arial;" >ΕΙΡΗΝΗ<o:p></o:p></span></u></b></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:100%;"><b><i><span style=";font-family:Arial;" ><o:p> </o:p></span></i></b></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:100%;"><b><i><span style=";font-family:Arial;" ><o:p> </o:p></span></i></b></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:100%;"><b><i><span style=";font-family:Arial;" >Η νύχτα με αγκαλιάζει προστατευτικά, όπως η μάνα το μουσκεμένο από τη βροχή παιδί της...Κοιτάω το σκοτεινό ουράνιο θόλο κι εκείνος μου κλείνει συνωμοτικά το μάτι..Με σπρώχνει στην τρέλλα και την απερισκεψία κι όμως ξαφνικά φαντάζει το πιο λογικό πράγμα στο κόσμο τούτο..Θυμάμαι την έκφραση των ματιών σου την στιγμή που μου λένε σ’αγαπώ και παίρνω τη μεγάλη απόφαση ..Σβήνω τις χρυσαφένιες φλόγες των κεριών και βγαίνω από το σπίτι..Το βραδινό αεράκι χαιδεύει ευχάριστα το πρόσωπό μου…Φτάνω στα κτελ που ευτυχώς είναι αρκετά κοντά κι έτσι δεν προλαβαίνει η δειλία να με κάνει έρμαιό της..Μέχρι να φτάσω στο χώρο έκδοσης των εισιτηρίων ο εαυτός μου παλεύει με το εγώ μου..Ολόκληρη λογομαχία έχουν στήσει μέσα στο μυαλό μου και τους φωνάζω να σκάσουν γιατί την απόφαση θα την πάρει η καρδιά μου και μόνο…Κι αυτή με τη σειρά της με σπρώχνει μπροστά…Ζητάω από την υπάλληλο ένα φοιτητικό,για να δικαιολογήσω την τρέλλα μου,εισιτήριο και κατευθύνομαι προς το γραφικό καφενείο που έχει κάθε επαρχιακό κτελ που σέβεται τον εαυτό του….Χρειάζομαι οπωσδήποτε ένα δυνατό καφέ..Το δυνατό άρωμά του με αναζωογονεί και με επαναφέρει στην πραγματικότητα…Στην δική μου πραγματικότητα.Εκεί που το μόνο που βλέπω είναι τα μάτια σου…Οπότε ότι θυσία και να κάνω φαντάζει ασήμαντη... <o:p></o:p></span></i></b></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size:100%;"><b><i><span style=";font-family:Arial;" >Φωνάζουν από τα μεγάφωνα ότι το λεωφορείο μου αναχωρεί…Ηρθε η ώρα αγάπη μου…Κάθομαι και επιτέλους ξεκινάω…Με συντροφιά τις μελωδίες μου διασχίζω τα χιλιόμετρα το ένα μετά το άλλο…Τα χιλιόμετρα που εδώ και χρόνια έμαθα πως δεν χωρίζουν αλλά αν το θέλεις πραγματικά ενώνουν…Προσπαθώ να μαντέψω την έκφρασή σου όταν θα ανοίξεις την πόρτα…Πλέκω διάφορα σενάρια στο μυαλό μου το ένα πιο τρυφερό από το άλλο…Ο ελεγκτής με επαναφέρει στην πραγματικότητα κι εγώ ζώντας στο δικό σου κόσμο δίνω κατά λάθος την φωτόγραφία σου…<o:p></o:p></span></i></b></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-4378393272680228048?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-71356695324347236122008-03-12T21:46:00.001+02:002008-03-12T21:50:16.009+02:00<p style="font-style: italic;" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style="font-size:14;">Σας γράφω μετά από πολύ καιρό…Εύχομαι να μην με έχετε ξεχάσει…Το σώμα επέστρεψε στο μπλογκοχωριό με τρομερή όρεξη για χωρό και ταξίδια σε γραφικά μονοπάτια…<o:p></o:p></span></b></span></p> <p style="font-style: italic;" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style="font-size:14;">Δεν σας ξέχασα…Απλά δεν είχα όρεξη να γράψω…δεν ξέρω γιατί…απλά συνέβη…Σας πεθύμησα πάρα πολύ όμως…<o:p></o:p></span></b></span></p> <p style="font-style: italic;" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style="font-size:14;">Πεθύμησα την Άποψη και τους αιώνιους διαπληκτισμούς της με τον Γέρο…την Νant και τους τρυφερούς συλλογισμούς της…τον </span></b><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;">Balidor</span></b><b style=""><span lang="EN-US" style="font-size:14;"> </span></b><b style=""><span style="font-size:14;">με τους αυθόρμητους αυθεντικούς του τρόπους…την Πασταφλώρα με τα τρομερά της κείμενα…και γενικά όλους μου τους φίλους σε αυτό το μεγάλο πανηγύρι που λέγεται διαδίκτυο…<o:p></o:p></span></b></span></p> <p style="font-style: italic;" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style="font-size:14;">Επέστρεψα λοιπόν με την ελπίδα να με επισκέπτεστε ακόμα…Αυτό που έχω να σας πω είναι ότι θα γράφω πολύ πιο συχνά και δεν θα ξαναλείψω για τόσο πολύ…<o:p></o:p></span></b></span></p> <p style="font-style: italic;" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style="font-size:14;">Σας φιλώ όλους και τις επόμενες μέρες θα τα πούμε με το καινούργιο μου ποστ…<o:p></o:p></span></b></span></p> <p style="font-style: italic;" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style="font-size:14;"><o:p> </o:p></span></b></span></p> <p style="font-style: italic;" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style="font-size:14;">Σας ευχαριστώ, που δεν με ξεχάσατε…<o:p></o:p></span></b></span></p> <p style="font-style: italic;" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style="font-size:14;"><o:p> </o:p></span></b></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-7135669532434723612?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-62701042917581883822008-02-02T21:44:00.001+02:002008-12-09T14:19:27.971+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/R6TW09iM4MI/AAAAAAAAAAw/cLxTgBxYe-M/s1600-h/buddies_kitty_love.jpeg"><img style="cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/R6TW09iM4MI/AAAAAAAAAAw/cLxTgBxYe-M/s320/buddies_kitty_love.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5162487278232985794" border="0" /></a><br /><br /><p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style="font-size:14;"><span style=""> </span>Σίγουρα θα σας έχει τύχει ένα πολύ αγαπημένο σας πρόσωπο να αντιμετωπίζει κάποιο πολύ σοβαρό πρόβλημα…Εμένα όταν μου τυχαίνει κάτι τέτοιο διακατέχομαι από την γνώστη-άγνωστη τάση να μεταμορφωθώ σε σούπερ ηρωίδα και να τον σώσω…Με την μόνη διαφορά ότι τελικά καταλήγω στο να κάνω μια τρύπα στο νερό…<o:p></o:p></span></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style="font-size:14;"><span style=""> </span>Ξέρετε φυσικά για τι πράγμα μιλάω…Από την λαχτάρα μου να κάνω ότι μα ότι μπορώ για να πάρω την πίκρα από πάνω του ,στο τέλος καταλήγω στο συμπέρασμα ότι για μια ακόμη φορά με κατέστρεψε ο υπερβάλλων ζήλος…Σας βλέπω να κοιτάτε τις γραμμές που διαβάζετε με απορία…Θα σας εξηγήσω αμέσως λοιπόν…<o:p></o:p></span></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style="font-size:14;"><span style=""> </span>Ανήκω στη ράτσα των ανθρώπων εκείνων που όταν έχουν ένα πρόβλημα θέλουν να το συζητάνε αναλυτικότατα(καταρραμένη γυναικεία φύση), προκειμένου να είμαι σίγουρη ότι το πάλεψα όσο το δυνατόν περισσότερο…Καλά ως εδώ θα μου πείτε...Έτσι είσαι σαν άνθρωπος...Το πρόβλημα ξεκινάει όταν ο άλλος δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα όπως εγώ…<o:p></o:p></span></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style="font-size:14;"><span style=""> </span>Εγώ στην αγωνία μου να καταλάβω τι συμβαίνει επειδή είμαι και μακριά(όχι Άποψη δεν δικαιολογούμαι), γίνομαι κουραστική…Γι’αυτό γράφω αυτό το ποστ…Για να σας πω τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξα…<o:p></o:p></span></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style="font-size:14;"><span style=""> </span>Κάθε άνθρωπος έχει τον τρόπο του να ξεφεύγει από τα προβλήματα του…Άλλοι θέλουν να το συζητάνε επί ώρες μπας και καταλήξουν κάπου…Άλλοι θέλουν να κοιτάνε το ταβάνι…Άλλοι να επικοινωνήσουν με κάποιο μυστικό τρόπο με τον Βούδα…Κάποιοι άλλοι πάλι θέλουν να βγουν να ξεσκάσουν…Ο καθένας όπως τη βρίσκει στο κάτω-κάτω…<o:p></o:p></span></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style="font-size:14;"><span style=""> </span>Αν εσείς τώρα αναλάβετε την υποστήριξη φροντίστε να το κάνετε σωστά ,διαφορετικά μην το κάνετε καθόλου…Δώστε στο αγαπημένο σας πρόσωπο αυτό που έχει ανάγκη…Ότι κι αν είναι αυτό…Μην πιέζετε την κατάσταση γιατί όσο καλή πρόθεση και να ‘χετε πιστέψτε με δεν θα βγει σε καλό…Όσο και να ανησυχείτε αφήστε τον άλλο να πάρει το χρόνο του και όταν είναι έτοιμος θα σας μιλήσει…και μην νομίζετε ότι δεν σας εμπιστεύτε απλά δεν λειτουργούμε (ευτυχώς )όλοι με τον ίδιο τρόπο…<o:p></o:p></span></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style="font-size:14;"><span style=""> </span>Και για να σας το πω και μ’ένα δικό μου παράδειγμα κάθε τραγούδι έχει δική του μελωδία…δεν χορεύονται όλα τα κομμάτια με τον ίδιο τρόπο…κάποια δεν χορεύονται και καθόλου…Μπορούμε όμως όλοι να τραγουδήσουμε…<o:p></o:p></span></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style="font-size:14;"><o:p> </o:p></span></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style="font-size:14;"><span style=""> </span>….κι ακόμα και φάλτσοι να είμαστε δεν πειράζει….Αρκεί να πηγάζει από μέσα μας….<o:p></o:p></span></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style="font-size:14;"><span style=""> </span><o:p></o:p></span></b></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-6270104291758188382?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-33672861062698016792008-01-29T01:55:00.000+02:002008-01-29T01:57:44.601+02:00<p class="MsoNormal">ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΕΧΩ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ…ΕΧΩ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΗΖΩ…ΠΗΖΩ ΟΜΩΣ….ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΟΥΚΙΑ…ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ….ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΥΣΚΟΛΑ….</p> <p class="MsoNormal">ΤΟ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΝΩ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ ΔΕΝΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΩ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΚΑΛΑ…ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΛΑ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΩ…ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩ…ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ ΑΛΗΘΕΙΑ…ΠΡΟΣΠΑΘΩ….</p> <p class="MsoNormal">ΖΗΤΑΩ ΣΥΓΝΩΜΗ …ΑΠ’ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΑΔΙΚΗΣΑ ΚΑΙ ΑΔΙΚΩ….ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΥΓΝΩΜΗ…ΑΠΛΑ ΩΡΕΣ-ΩΡΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΕΥΚΟΛΟ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠ’ΟΛΟΥΣ…ΤΕΛΟΣΠΑΝΤΩΝ…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">ΣΥΓΝΩΜΗ ΚΑΙ ΣΕ ΣΑΣ<span style=""> </span>ΓΙΑΤΙ ΧΑΘΗΚΑ….ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΟ ΠΟΣΤ…ΑΛΛΑ ΘΑ ΚΛΕΙΣΩ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΑ…ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΟΤΙ ΟΛΟΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΛΑΘΗ…ΜΗΝ ΣΤΕΝΟΧΩΡΙΕΣΤΕ…ΚΙ ΑΝ ΟΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΣΑΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΣΥΓΧΩΡΟΥΝ ΑΜΕΣΩΣ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ…ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ….</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-3367286106269801679?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-48186557162957273932008-01-18T15:19:00.001+02:002008-12-09T14:19:28.101+02:00<span style="font-size:100%;"><br /></span> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style="">Ήταν μεσημεράκι κι επέστρεφα από την δουλειά...Φτάνοντας λοιπόν στην αποβάθρα του μετρό διαπίστωσα ότι θα καθυστερούσε γύρω στα 15 λεπτά…Τι να ‘κανα κι εγώ<span style=""> </span>αφέθηκα στις σκέψεις μου…<o:p></o:p></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style=""> </span>Ήμουν χαρούμενη..Αδημονούσα να φτάσω σπίτι να ετοιμαστώ και να πάω σινεμά και βόλτα…Το μόνο που σκίαζε την χαρά μου ήταν αυτή η αναθεματισμένη καθυστέρηση του μετρό..και τότε γεννήθηκε αυτό το ποστ…<o:p></o:p></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style=""> </span>Σκέφτηκα λοιπόν τον διαφορετικό τρόπο μέτρησης του χρόνου…Πότε περνάει γρήγορα και πότε είναι λες και περπατάει χελώνα και μάλιστα σε ανώμαλο δρόμο…Όταν περνάμε όμορφα με αγαπημένα πρόσωπα τότε ο χρόνος μοιάζει να κυλάει με τρομερά γοργούς ρυθμούς…Σίγουρα θα σας έχει τύχει να αναφωνήσετε γεμάτοι έκπληξη<<μα καλά πότε πέρασε η ώρα;>>…Ή στην εφηβεία που η μία ώρα βόλτας μας φαινόταν σαν ένα κλάσμα του δευτερολέπτου….<o:p></o:p></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style=""> </span>Αντίθετα οι ώρες στην δουλειά μια δύσκολη </b></span><span style="font-size:100%;"><b style="">μέρα μοιάζουν ατέλειωτες…ή όταν περιμένεις κάτι που θες πολύ τα λεπτά κινούνται βασανιστικά αργά..Όσο και να ιδρώνεις και να κοιτάς το ρολογάκι σου εσύ είσαι ο χαμένος σε αυτό τον γύρο…και τελικά όταν έρχεται αυτό που με τόση λαχτάρα περίμενες να ζήσεις,<span style=""> </span>τότε σε πιάνει κι η μελαγχολία που,αναπ</b></span><span style="font-size:100%;"><b style="">όφευκτα, θα τε</b></span><span style="font-size:100%;"><b style="">λειώσει κ</b></span><span style="font-size:100%;"><b style="">αι δεν το ευχαριστιέσαι…<o:p></o:p></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style=""> </span>Τελικά τι είνα</b></span><span style="font-size:100%;"><b style="">ι αυτό</b></span><span style="font-size:100%;"><b style="">ς ο κακομοίρης ο χρόνος;;;Χρήμ</b></span><span style="font-size:100%;"><b style="">α;Πολυτέλεια;;;Άνεση;;;Ή μήπως τελικά εμείς τον κάνουμε ότι θέλουμε αρκεί να το πάρουμε απόφαση;;;<o:p></o:p></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style=""> </span>Αυτό που κατάλαβα είναι ότι ο χρόνος αναπόφευκτα θα περάσει…Ας το πάρουμε λοιπόν απόφαση κι ας κοιτάξουμε να τον εκμεταλλευτούμε δημιουργικά κι όχι να τον σκοτώνουμε….Όσο λίγος κι αν είναι…Με το να γκρινιάζουμε και καλά δεν θα περάσουμε κι οι δύσκολες στιγμές θα γίνουν ακόμη πιο ανυπόφορες…<o:p></o:p></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style=""> </span>Χαρίστε στιγμές στα αγαπημένα σας πρόσωπα,κάντε κάτι για τον εαυτό σας,γενικά κάντε ότι τραβάει η ψυχούλα σας…Μας έβαλαν σ’αυτό τον πλανήτη για να είμαστε ευτυχισμένοι…Υποχρεώσεις πάντα θα υπάρχουν…Αλλά θα υπάρχουν και καλές στιγμές στο άλμπουμ του μυαλού μας….<o:p></o:p></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><o:p> </o:p></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style=""> </span>Δεν ξέρω αν μιλάω σωστά…Άλλωστε δεν είμαι τίποτα άλλο παρά ένα σώμα που χορεύει…Ναι φίλοι μου…<o:p></o:p></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><o:p> </o:p></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style="">…..Αλλά χορεύω στον ρυθμό που γουστάρω εγώ….όχι σ’αυτόν που μου επιβάλλουν οι άλλοι…κι αυτό είναι το νόημα τελικά….</b></span><span style="font-size:100%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/R5Cn_L8L3bI/AAAAAAAAAAg/YCR6ZVMvPtY/s1600-h/destiny.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_hWDqieXcFCE/R5Cn_L8L3bI/AAAAAAAAAAg/YCR6ZVMvPtY/s320/destiny.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5156806277318041010" border="0" /></a></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><o:p> </o:p></b></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-4818655716295727393?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-24319545385597672862008-01-13T21:49:00.000+02:002008-01-13T21:50:55.164+02:00<p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style=""><span style="color: black;">Φωτάκια…Μικρά φωτάκια…Κόκκινα,μπλε,μωβ,πορτοκαλί…Μικρές λαμπερές στιγμές χαράς…Σε συνδέουν με τον έξω κόσμο…Με αυτούς που αγαπάς…Αναβοσβήνουν με χάρη και σου λένε ότι κάποιος εκεί έξω θέλει να σου μιλήσει και να σπάσει την μοναξιά που έχεις στην ψυχή σου..Θέλει να μπει στην ρουτίνα και την καθημερινοτητά σου και να την γεμίσει με χρώμα…Να σου δώσει πνοή με τα λόγια του…Να φυσήξει ένας αέρας πεχλιβάνης και να σας παρασύρει σε μονοπάτια ανθρώπινα…Με απλά και δροσερά λόγια να εκφράσει ο καθένας τον πόνο, την χαρά, την επιτυχία του ακόμα και την πηγή της ανίας του..Να αισθανθείς<span style=""> </span>ότι μέσα σε αυτή την τεράστια θάλασσα ατόμων για κάποιον ή κάποιους είσαι σημαντικός και δεν ξεχνιέσαι όσο μακριά κι αν είσαι...Όσα κι αν είναι τα χιλιόμετρα που σε χωρίζουν από τους δικούς σου ανθρώπους…<o:p></o:p></span></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style=""><span style="color: black;"><span style=""> </span>Πολλοί από μας περιμένουν την ελπίδα που πηγάζει από τα φωτάκια..Φωτάκια που προέρχονται από κινητά,από ηλεκτρονικούς υπολογιστές και μηνύματα τηλεφωνητών..Σου δείχνουν ότι όχι δεν σε έχουν λησμονήσει..κι εκείνη την μαγική στιγμή διαλύονται σαν φουσκωμένη τσιχλόφουσκα όλα σου τα προβλήματα..Φεύγουν, χάνονται..κι η πραγματικότητα αποκτά στάλες χρωματιστής βροχής κι ασημόσκονης…Όλοι περιμένουν τα φωτάκια…<o:p></o:p></span></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style=""><span style="color: black;"><span style=""> </span>Είμαστε εμείς που για κάποιο λόγο είμαστε μακριά..Είναι οι αγαπημένοι μας που μένουν πίσω..Όσο και να πιστεύουμε ότι είμαστε δυνατοί κι αντέχουμε δεν είναι έτσι…Για κανέναν δεν είναι έτσι…Αυτοί που είμαστε μακριά πολλές <span style=""> </span>φορές γινόμαστε άδικοι με εκείνους που έχουν μείνει πίσω..Τους φωνάζουμε ότι δεν ξέρουν τι περνάμε γιατί πολύ απλά η δική τους ζωή δεν αλλάζει..<o:p></o:p></span></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style=""><span style="color: black;"><span style=""> </span>Κι όμως δεν είναι έτσι…Είναι ακριβώς το ίδιο ποτάμι αλλά από την αντίπερα όχθη..Κάθε όχθη έχει τα δικά της εύφορα και ξηρά σημεία..Το μυστικό είναι να διατηρείς σε καλή κατάσταση την βάρκα που θα σε μεταφέρει από την μια όχθη του ποταμού στην άλλη….Όπου το ρόλο της βάρκας καλούνται να παίξουν η αγάπη, ο έρωτας, η φιλία, το πάθος ακόμα κι η ζήλεια…Όσο πιο καθάρια τα συναισθήματα, τόσο πιο δυνατό γίνεται το σκαρί μας..και ταξιδεύουμε….<o:p></o:p></span></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style=""><span style="color: black;"><span style=""> </span>Δεν ξέρω για ποιο λόγο σας τα λέω όλα αυτά..Ίσως γιατί κι εγώ ταξιδεύω συνεχώς από την μια όχθη στην άλλη…Ίσως γιατί κι εγώ πρώτη απ’όλους αδικώ τους αγαπημένους μου,ότι για αυτούς είναι πιο εύκολο που είμαι μακριά…<o:p></o:p></span></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style=""><span style="color: black;"><o:p> </o:p></span></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style=""><span style="color: black;"><span style=""> </span>Αλλά ευτυχώς πάντα με διαψεύδουν τα φωτάκια…Ειδικά όταν συνοδεύονται από έναν χρυσαφένιο κομήτη που στην ουρά του γράφει…<o:p></o:p></span></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style=""><span style="color: black;"><o:p> </o:p></span></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style=""><span style="color: black;"><o:p> </o:p></span></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style=""><span style="color: black;"><span style=""> </span>…Μου λείπεις….<o:p></o:p></span></i></b></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-2431954538559767286?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-17299426537209860282008-01-07T14:53:00.000+02:002008-01-07T14:56:54.015+02:00<p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style=""><span style="font-size:14;">Σας γράφω αυτή τη στιγμή μέσα από το τραίνο…Έξω από το παραθυρό μου βλέπω τον κάμπο να απλώνεται και να μ’αγκαλιάζει στοργικά…Για μια ακόμη φορά έφυγα…<o:p></o:p></span></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style=""><span style="font-size:14;"><span style=""> </span>Μην πάει ο νους σας σε καμιά δακρύβρεχτη ιστορία όπου εγώ φεύγω κλείνοντας οριστικά την πόρτα πίσω μου…Όχι…καμιά σχέση μ’αυτό φίλοι μου…Απλά(ή μήπως σύνθετα τελικά;)σπουδάζω σε άλλη πόλη…Σας βλέπω όλους να χαμογελάτε πονηρά και να με μακαρίζετε για την καλή μου τύχη…Είμαι σίγουρη ότι φαντάζεστε πάρτυ και επιστροφή στο σπίτι το πρωί,άπειρες στιγμές με μουσική υπόκρουση τον θόρυβο από τα πούλια του τάβλι κι ουζοποσίες με το παρεάκι…Δεν θα αρνηθώ ότι υπάρχει κι αυτή η εκδοχή…<o:p></o:p></span></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style=""><span style="font-size:14;"><span style=""> </span>Υπάρχει όμως κι η άλλη εκδοχή…Τα πρόσωπα που αγαπάς να είναι μακριά…Να μην μπορείς να τα αγκαλιάσεις όσο κι αν απλώσεις τα χέρια σου…Το ζεστό κρεββατάκι σου να είναι άδειο εκεί πίσω και στο δωμάτιο σου να μην ακούγεται η αγαπημένη σου μουσική…Από το μπάνιο να λείπει η φασαρία από το στέγνωμα των μαλλιών σου και το ανακάτεμα στα άδυτα του νεσεσέρ με τα καλλυντικά σου…Και τέλος να λείπει η γκρίνια και το γέλιο σου…Όλα αυτά να λαμβάνουν χώρα κάπου άλλού…<o:p></o:p></span></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style=""><span style="font-size:14;"><span style=""> </span>Και τώρα σας βλέπω να περιμένετε να ακούσετε το όνομά του…Γιατί δεν μπορεί να κάνω έτσι για ένα πιστολάκι και μια βούρτσα των μαλλιών…Δεν θα σας πω το όνομά του θα σας πω μόνο πως γράφω αυτό το κείμενο για όλους αυτούς που τα παρατάνε με την πρώτη δυσκολία…που περιμένουν να τους έρθουν όλα βολικά…να έχουν λεφτά,να είναι δίπλα,να μην έχουν ποτέ προβλήματα…Αυτά είναι ουτοπία αγαπητοί μου…Ναι στενοχωριέμαι κάθε φορά που φεύγω αλλά με ανταμείβει η περηφάνια ότι ψήνομαι και δεν θα έχω πρόβλημα στη ζωή μου που να μην προσπαθήσω να το λύσω…<o:p></o:p></span></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style=""><span style="font-size:14;"><span style=""> </span>Το λέω σε όλους εσάς που αφήσατε μια σχέση γιατί ήταν σε απόσταση…που χαθήκατε με έναν φίλο σας εξαιτίας των χιλιομέτρων…Στο χέρι σας είναι…Τα πάντα είναι στο χέρι σας αρκεί να το θέλετε πραγματικά…Δεν αρνούμαι ότι είναι δύσκολο αλλά αξίζει πιστέψτε με…Σας το λέω με όλη μου την ειλικρίνεια…Αν λοιπόν θέλετε να προσπαθήσετε δεν έχετε παρά να σηκώσετε το ακουστικό…και να μιλήσετε απλά και ανθρώπινα…τόσο εύκολα…Μην αφήνετε τις σχέσεις για τέτοιυς λόγους…Έτσι όπως έγιναν οι άνθρωποι δεν μπορούν να επικοινωνήσουν κι ας είναι δίπλα…Προσπαθείστε…και θα με θυμηθείτε..<o:p></o:p></span></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style=""><span style="font-size:14;"><span style=""> </span>Ο ήλιος έξω με παρηγορεί και μου δίνει κουράγιο…κι εγώ χαμογελώ…Ξέρω ότι όλα θα πάνε καλά…και χάρηκα που σας μίλησα…Δεν ξέρω αν σας βοήθησα καθόλου ξέρω όμως ότι μ’αρέσει να μοιράζομαι σκέψεις και συναισθήματα…<o:p></o:p></span></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style=""><span style="font-size:14;"><span style=""> </span>Σας ευχαριστώ…<o:p></o:p></span></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style=""><span style="font-size:14;"><o:p> </o:p></span></i></b></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-1729942653720986028?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-68054708065225410912008-01-05T15:37:00.000+02:002008-01-05T15:56:02.716+02:00<span style="font-weight: bold;">Κάθε χρόνο τέτοια έποχη όλοι ψάχνουμε να βρούμε τις πιο πρωτότυπες ευχές για την νέα χρονιά...Σε κάθε αλλαγή του χρόνου προσδοκούμε για τον επόμενο λεφτά,έρωτα,αγάπη,φιλία....</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Άλλοι πάλι μπουχτισμένοι απο την οινοφαγοποσία ξεκινάμε τον νέο χρόνο με την υπόσχεση ότι αυτό το καλοκαίρι θα μας βρει με τον σωματότυπο γνωστής μοντέλας-γυμνάστριας...Ότι ξαφνικά ως διά μαγείας θα αφήσουμε πίσω μας όλα μας τα ελαττώματα και τις αδυναμίες και θα γίνουμε πρότυπα...ΒΛΑΚΕΙΕΣ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ!!!</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Για την νέα χρονιά λοιπόν θα μας ευχηθώ να είμαστε καλά και να προσπαθήσουμε να επιτύχουμε αυτό που ποθεί πραγματικά ο καθένας μας...και να μην το καταφέρουμε δεν πειράζει...</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Κάποιος που αγαπάω πολύ μου έμαθε ότι αρκεί απλά η προσπάθεια...</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Ας προσπαθήσουμε λοιπόν...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-6805470806522541091?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-69213555161217785512007-12-23T14:52:00.000+02:002007-12-23T14:56:24.005+02:00<p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style="">Χτες βράδυ μαλώσαμε…Πολύ έντονα…Για ασήμαντους λόγους..Ηλίθιες παρεξηγήσεις της στιγμής…Μου ‘πες αυτό,<o:p></o:p></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style="">Όχι εσύ μου είπες το άλλο…Φταίω,φταις,φταίμε…<o:p></o:p></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style="">Νιώθω ότι ζω ξανά το σκηνικό χθες το βράδυ μέσα στο αυτοκίνητο..εγώ να κλαίω κι εσύ να νιώθεις πιεσμένος επειδή εγώ κλαίω…Να νιώθεις κακός κι άκαρδος…κι εγώ να κλαίω περισσότερο αφού εξαιτίας μου ένιωθες έτσι…Ω Θεέ μου…<o:p></o:p></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style="">Μετά ξαπλωμένη στο κρεββατάκι μου,σκεπασμένη με όλα τα παπλωματούδια, <span style=""> </span>να σου στέλνω όλη μου την αγάπη και την συγνώμη μου σε μορφή </i></b><b style=""><i style=""><span lang="EN-US">sms</span></i></b><b style=""><i style="">…Και να περιμένω από πάνω με όλη την ελπίδα του κόσμου στα μάτια μου…Μου στέλνεις ότι μ’αγαπάς και κοιμάμαι…Με ξυπνάει ο φόβος ότι θα με χωρίσεις…ότι με κάποια άλλη θα πέρναγες καλύτερα…Κι ας ξέρω ότι με λατρεύεις…όπως σε λατρεύω κι εγώ…<o:p></o:p></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style="">Το πρωί πονάει όλο μου το σώμα…φοβάμαι ότι το μήνυμα πως χωρίζουμε θα έρθει από στιγμή σε στιγμή μαζί με την πρωινή καλημέρα σου…<o:p></o:p></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style="">Και τότε σαν αντιπερισπασμό κάνω όνειρα…λέω στον εαυτό μου ότι είμαι άνθρωπος και κάνω λάθη…Ζητάω συγνώμη ειλικρινά και προχωράω…Δυστυχώς δεν έχω την ικανότητα να γυρίσω τον χρόνο πίσω..μπορώ όμως να κάνω καλύτερο το τώρα ρε γαμώτο…Ίσως αυτό να έχει περισσότερη σημασία τελικά…<o:p></o:p></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style="">Το λέω σ’εσένα που αυτή τη στιγμή διαβάζεις αυτές τις ανόητες γραμμές που αράδιασα πάνω στο χαρτί…Είναι απόλυτα λογικό και να κάνεις λάθη και να τσακωθείς…ΑΛΛΑ!!!μην το αφήνεις να πάει πιο μακριά από όσο χρειάζεται…Δεν αναφέρομαι σε μη αναστρέψιμα λάθη,αλλά σε αυτά τα ηλίθια καθημερινά που προκύπτουν χωρίς λόγο…<o:p></o:p></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style="">Όταν νιώθετε ενοχές αποδεκτείτε τις και αμέσως μετά διώξτε τις..και προσπαθείστε να κάνετε αυτόν που, <span style=""> </span>αθελά σας είμαι σίγουρη, <span style=""> </span>αδκήσατε χαρούμενο…σας βλέπω να προβληματίζεστε....κι όμως δεν είναι δύσκολο..Μια σοκολάτα και μια αγκαλιά αρκούν…και πολλά ζαχαρένια φιλιά…και προς θεού μην κάνετε το λάθος της αναμετάδοσης του αγώνα ε;;;Δεν χρειάζεται να πείτε τίποτα φαίνεται μέσα στα μάτια σας…<o:p></o:p></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style="">Ας μην κάνουμε τη ζωή μας δύσκολη..έχουμε αρκετούς που μας τρέχουν…είναι αδικία να το κάνουμε και ‘μεις οι ίδιοι στον εαυτό μας…Α!!!και αν εσύ που με διαβάζεις είσαι αυτός που αδικήθηκε όταν δεις την σοκολάτα της συγνώμης δέξου την..Έλα τώρα αφού κι εσύ ο ίδιος κάνεις λάθη...Όλοι κάνουμε....Πάρε λοιπόν το γλύκισμα και μοιράσου το με αυτόν που αγαπάς…Αγάπη δίχως πείσματα δεν έχει νοστιμάδα…Πάντα υπάρχουν συννεφάκια…αφού έβρεξε λοιπόν….<o:p></o:p></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style=""><o:p> </o:p></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style="">…..σήμερα πιαστείτε από το χέρι και βγείτε μια βόλτα στην λιακάδα!!!<o:p></o:p></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style=""><o:p> </o:p></i></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><i style=""><o:p> </o:p></i></b></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-6921355516121778551?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-16595051758163195082007-12-16T22:49:00.000+02:002007-12-18T11:46:13.839+02:00<p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b><i><span style="font-size:+0;"></span>Στην εποχή του οργασμού της τεχνολογίας και της υπερπροσφοράς των αγαθών,ο άνθρωπος σπάνια χαμογελά πραγματικά…Η μόνη του ενασχόληση και πηγή χαράς είναι το να ασχολείται με τα «κοινωνικά σχόλια» ή κατά κόσμον: το κουτσομπολιό…<?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></i></b></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b><i><span style="font-size:+0;"></span>Πού πήγε και με ποιον(το κυριότερο στοιχείο για έναν κοινωνικό σχολιαστή) η κόρη του γείτονa<span style="font-size:+0;"> </span>,τι αυτοκίνητο πήρε ο άντρας της εξαδέλφης Μαρίας,αν φόρεσε σκουλαρίκι ο γιός του Μπάμπη του σουβλάτζη και άλλα πολλά...<o:p></o:p></i></b></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b><i><span style="font-size:+0;"></span>Για ποιον λόγο όμως γίνονται όλα αυτά;Μα φυσικά για να αισθανθούμε ανώτεροι από τους υπόλοιπους..Είτε γιατί έχουμε περισσότερα λέφτα,είτε γιατί έχουμε καλύτερο αυτοκίνητο,είτε γιατί το παιδί μας πήρε πιο υψηλούς βαθμούς στο σχολείο, ακόμα και γιατί η γάτα ή ο σκύλος μας μασάνε με περισσότερο στύλ από τα υπόλοιπα κατοικίδια…<o:p></o:p></i></b></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b><i><span style="font-size:+0;"></span>Νιώθουμε όμως πραγματικά καλύτερα έτσι;ΟΧΙ…Το κένο υπάρχει και μεγαλώνει όλο και περισσότερο…Έχουμε καταντήσει άλογα σε μια τρελή κούρσα ταχύτητας για την κατακτηση του έπαθλου της πιο μίζερης ζωής..γιατί μόνο μίζερη μπορεί να είναι μία τέτοια ζωή…Μια ζωή χωρίς έρωτα,χωρίς πάθος,χωρίς φίλους…<o:p></o:p></i></b></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b><i><span style="font-size:+0;"></span>Αφήσαμε πίσω μας το γέλιο και την χαρά που προσφέρουν οι ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις..Ξεχάσαμε τα ηλιοβασιλέματα και τα μεθυσμένα δειλινά…τα τραγούδια με την παρέα στα κουτούκια και τα τσιμπολογήματα των ποπ-κορν στα θερινά σινεμά…Λησμονήσαμε το πώς είναι να σε τιμούν με την παρουσία και την καλή τους διάθεση οι φίλοι σου στα γενέθλιά σου…<o:p></o:p></i></b></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b><i><span style="font-size:+0;"></span>Με λένε ρομαντική…αλλά δεν με νοιάζει γιατί εγω ΖΩ!!!Ζω την δική μου ζωή και όχι αυτή που μου προσφέρει η πανάκριβη </i></b><b><i><span lang="EN-US">LCD</span></i></b><b><i> τηλεόρασή μου…Ακούω τον δικό μου οργασμό όταν κάνω έρωτα και όχι της ξανθιάς πρωταγωνίστριας της <span style="font-size:+0;"></span>καθημερινής σείρας των επτά και δέκα..Βγαίνω,πίνω,διασκεδάζω,κλαίω,τσακώνομαι,ερωτεύομαι και κρατάω την φλόγα ζωντανή…<o:p></o:p></i></b></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b><i><span style="font-size:+0;"></span>Γι’αυτό σας λέω…Αφεθείτε να χαρείτε την ζωή…κι αφήστε και τον γείτονα καθώς και την εξαδέλφη Μαρία να χαρούν τις δικές τους…Μην μιζεριάζετε και μην μαραζώνετε χωρίς λόγο…Αγαπήστε,κάντε έρωτα…Μην πολεμάτε τον ίδιο σας τον εαυτό…<o:p></o:p></i></b></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b><i><span style="font-size:+0;"></span>Αύριο ξυπνήστε και ανοίξτε το παράθυρο να καλωσορίσετε τον πρωινό ήλιο…πείτε καλήμερα στον διπλάνο σας(δεν φορολογείστε γι’αυτό),φτιάξτε τον πιο νόστιμο καφέ για σας και για όσους αγαπάτε και ξεκινήστε την μέρα σας με χαμόγελο…και θα δείτε ότι θα χαμογελάτε κάθε μέρα…Και να θυμάστε ότι συναρπαστική ή όχι την ζωή την κάνουμε εμείς οι ίδιοι…Κλείστε το χαζοκούτι και ζείστε την δική σας…απλά και ανθρώπινα…<o:p></o:p></i></b></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-1659505175816319508?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5895192585087386470.post-78764568566970430472007-12-12T18:19:00.000+02:002007-12-16T22:55:12.184+02:00<p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style=";font-family:&quot;;" >Αγαπητέ μου φίλε,<o:p></o:p></span></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style=";font-family:&quot;;" ><span style=""> </span>Ναι σε σένα μιλάω…σε σένα που αυτή τη στιγμή διαβάζεις αυτές τις γραμμές…Δεν ξέρω ποιος καλός άνεμος φύσηξε και σ’έβγαλε στα λημέρια μου,ούτε και το αν θα θελήσεις ποτέ να με ξαναεπισκεφτείς…Εκείνο που ξέρω όμως είναι πως ότι διαβάσεις, είναι πέρα για πέρα αληθινό…<o:p></o:p></span></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style=";font-family:&quot;;" ><span style=""> </span>Είμαι ένα μικρό,χορευτιάρικο ον που αγαπά την ζωή σε όλη της την έκταση…Μου αρέσει να βοηθάω τους ανθρώπους και να δίνω ότι μπορώ για να μου χαμογελάνε…Όχι μην πάει το μυαλό σας σε γραφικά μονοπάτια,παρά μόνο σε ανθρώπινα…<o:p></o:p></span></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style=";font-family:&quot;;" ><span style=""> </span>Στη σημερινή εποχή μας μάθανε ούτε λίγο,ούτε πολύ να σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας και να περιμένουμε από τους άλλους να μας πλησιάσει…με αποτέλεσμα να έχει χαθεί η επικοινώνια μεταξύ μας…Όποιος ασχολείται με την πολιτική και με το σπίτι του γείτονά του βρίσκεται εντός μόδας και κλίματος…Δυστυχώς όποιος δεν ασχολείται με την γκαρνταρόμπα του άλλου καθως και με την νυχτερινή,εντός πίστας,επικαιρότητα βρίσκεται εκτός πραγματικότητας…<o:p></o:p></span></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style=";font-family:&quot;;" ><span style=""> </span>Αποφάσισα λοιπόν να φτιάξω ένα </span></b><b style=""><span style=";font-family:&quot;;" lang="EN-US">blog</span></b><b style=""><span style=";font-family:&quot;;" lang="EN-US"> </span></b><b style=""><span style=";font-family:&quot;;" >όπου θα μπορώ να μιλάω<span style=""> </span>για όλα αυτά τα μικρά κι ασήμαντα που μας απασχολούν καθημερινά…για όποιον η όποιους σκέφτονται κάτι παρόμοιο…Γιατί δεν πιστεύω ότι υπάρχει έστω κι ένας άνθρωπος που δεν σκέφτεται κάθε μέρα τον έρωτα,τη φιλία και γενικά τις ανθρώπινες σχέσεις…<o:p></o:p></span></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style=";font-family:&quot;;" >Γράφω απλά και μόνο για τους ανθρώπους…και για όσα μας απασχολούν…Δεν ξέρω αν αυτό είναι κουτό η όχι,αλλά κι αν είναι στο κάτω-κάτω τα κουτά είναι και τα πιο ωραία πάνω σε αυτή τη γη…<o:p></o:p></span></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style=";font-family:&quot;;" >Καλό μας ταξιδάκι λοιπόν….<o:p></o:p></span></b></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></b></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5895192585087386470-7876456856697043047?l=swmapouxoreuei.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕΙhttp://www.blogger.com/profile/10012456623820396054noreply@blogger.com6